AD | ‘Schotte schuld van aanwijzing’

| Foto Dick Drayer

Ex-minister David Dick: ‘Schotte schuld van aanwijzing’ | Foto Dick Drayer

Willemstad – Gerrit Schotte (MFK) mag zich de aanwijzing van Sint Maarten persoonlijk aantrekken, zo vindt ex-politicus voor de PAR, David Dick. ,,Vanwege zijn beleid op Curaçao; het niet laten screenen van ministers en het ontwrichten van de Veiligheidsdienst hebben Nederland alert gemaakt. Zijn alom bekende relatie met Theo Heyliger doet daar nog een schepje bovenop”, zo legt Dick uit.

Hij vindt de aangenomen motie waarin de functie van de gouverneur ingeperkt wordt een daad van respectloosheid voor de bevolking van Curaçao.

,,Als je aan die positie gaat tornen, torn je eigenlijk weer aan de staatkundige structuur. Daar is middels een referendum een positie over ingenomen, waarbij de meerderheid van het volk ervoor gekozen heeft om onder de kap van Nederland te blijven. Deze keuze kan je niet zomaar naast je neerleggen”,

aldus Dick tegenover deze krant. Hij vindt ook dat de Statenleden hun democratisch verkregen positie misbruiken om niet-democratische beslissingen te nemen of sterker nog, beslissingen te nemen die de democratie ondermijnen.

,,Ik noem dat dictatoriaal”, aldus Dick.

Zoals gezegd, ziet hij een sterk verband tussen de partij MFK van Schotte en dat wat er gebeurt op Sint Maarten.

,,Curaçao wordt geleid vanuit Sint Maarten, wat op Sint Maarten gebeurt, heeft sterke invloed op Curaçao. Ik hang toch nog altijd liever aan de rokken van Nederland, dan aan die van het sterk gecorrumpeerde Sint Maarten.”

Dick:

,,Ik durf ook te stellen dat het doel van MFK geen onafhankelijkheid is van Nederland met een geëmancipeerd volk, maar het verkrijgen van het alleenrecht over een land dat hij kan gebruiken voor zijn eigen maffiapraktijken.”

2 Reacties op “AD | ‘Schotte schuld van aanwijzing’

  1. Renée van Aller

    Nu waren we het erover eens dat al die bemoeizuchtige aanwijzingen van het koloniale Nederland kwamen. De juiste mensen waren behoorlijk boos geworden en hadden dat democratisch luidkeels geroepen. Er werd min of meer een jihad in het vooruitzicht gesteld. Zaten we zo fijn op een lijn. Wat nu? Moeten we echt de hand in eigen boezem steken? We willen zo graag de aandacht naar ons zelf toe structureel negeren en elimineren. Wie heeft er een goede strategie?

  2. Duidelijker kan het niet !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *