AD | Ser’i Papaya bergafwaarts

‘Sluiting Kolegio Dodo Palm nekslag voor de wijk’

Willemstad – De basisschool van Ser’i Papaya, Kolegio Dodo Palm, zal met ingang van het nieuwe schooljaar 2020-2021 de deuren sluiten en daarmee wordt de wijk een zoveelste slag toegediend.

Aldus oud-directeur Hayes Nicholls. Nichols was jarenlang (25 jaar) niet alleen schoolhoofd maar ook woordvoerder voor de wijk naar buiten toe en aanspreekpunt voor de mensen in de wijk, waardoor hij een groot sociaal netwerk wist op te bouwen en allerhande sociale problemen aan de kaak kon stellen en ook kon oplossen. Er was een voetbalteam, Hubentut Fortuna, een buurtwerker en een sociaal maatschappelijk werkster.

Dit jaar zijn er al vier moorden gepleegd op het eiland, waarvan drie in Ser’i Papaya (in de volksmond ook foutief Seru Fortuna genoemd). Reden voor het Antilliaans Dagblad om te informeren hoe het gaat met deze achterstandswijk. Over de moorden kan Nicholls niet veel kwijt:

,,Ik heb me altijd verre gehouden van de onderwereld en wat zich daarin afspeelt. Wat ik wel kan zeggen, is dat de slachtoffers in dit geval uit Ser’i Papaya komen, maar de daders vaak van buiten de wijk. Het is ook zo dat op andere plekken van het eiland wijkgerelateerde gangs zijn, maar dat Ser’i Papaya geen gang heeft.”

Nicholls is inmiddels alweer acht jaar met pensioen, maar via de stichting Shimaruku en het buurthuis nog altijd – hoewel minder intensief – betrokken bij de wijk. Via de stichting worden zo goed en zo kwaad als het kan projecten aangeboden. Er wordt niet veel ruchtbaarheid aan gegeven. ,,Wij werken onder het motto ‘work hard in silence and let the result make noise’”, zo licht het oud-schoolhoofd toe.

Hij vervolgt:

,,Mensen weten het niet, maar er zijn nu al enkele jaren achter elkaar klassen gesloten, waardoor het Kolegio Dodo Palm nu nog maar vier klassen telt, tot en met groep vier, met zo’n tachtig leerlingen. Er is al jaren geen vast schoolhoofd en op dit moment is er niet eens een schoolhoofd. Daardoor is er geen leiding en moeten de leerkrachten zelf de school draaiende houden. Zonder school zal de wijk alleen maar nog meer achteruitgaan. Het buurtcentrum werkt op minimale krachten, er is geen maatschappelijk werk, de crèche en vooral het bestuur functioneert niet optimaal, de kerk is op zondagochtend een uurtje per week open en er is verder voor de bewoners geen enkel aanspreekpunt voor problemen of hulp die doorgaans en van oudsher vanuit de school, op laagdrempelige manier, geboden kan worden.

De wijk is geïsoleerd op een berg gebouwd. Er heerst een eigen cultuur en er zijn eigen normen en waarden. Er staan 565 woningen en er wonen ruim 2.000 mensen. Er zijn weinigen van buiten de wijk die de moeite nemen de berg op te komen. Na 5.00 uur is er geen openbaar vervoer meer. Als de school sluit, gaat het van kwaad tot erger. Het sluiten van de school in Ser’i Papaya voelt als het plegen van moord. Ik heb het gevoel dat de wijk met het sluiten van de school door iedereen de rug toegekeerd wordt en in de steek wordt gelaten. Wat gebeurt er met het schoolgebouw? Het wordt straks nog een choll-house (een onderkomen voor drugsverslaafden, red.).”

Nicholls: ,,De kinderen zullen naar andere scholen moeten, met openbaar vervoer, lopend naar huis, met als gevolg mogelijk hangen op straat en nog meer in verval raken. Dat gebeurt ook al met kinderen die naar het voortgezet onderwijs gaan. Ouders hebben geen geld voor een uniform, transport is duur.

We hebben laatst met de stichting brillen aangeschaft voor kinderen waarvan bleek dat die te weinig zagen op school. De Sociale Verzekeringsbank (SVB) vergoedt een deel, maar de rest is nog te duur om zelf te bekostigen.”

Vanuit het buurthuis en Stichting Shimaruku krijgen de kinderen elke middag een warme maaltijd voorgeschoteld. Vanuit het Kolegio Dodo Palm hoeven de kinderen alleen maar over te steken voor een maaltijd. Dat zal met het sluiten van de school ook anders worden.

,,Er zullen meer kinderen deze maaltijd missen omdat ze te laat terugkomen”, zo vreest Nicholls. De stichting heeft ook een naar eigen zeggen succesvol project ter bestrijding van de werkloosheid waarbij jongeren een rijbewijs C en E kunnen halen en aangesteld kunnen worden als chauffeur. Het buurthuis verkeert in goede staat en is enkele jaren geleden geheel opgeknapt met financiering van Fundashon Bon Intenshon.”

Shanny Bitorina is de coördinator van het buurthuis. Ze is 42 jaar en woont 41 jaar in Ser’i Papaya. Ze kent de buurt dus als geen ander. In het buurthuis zijn verschillende activiteiten voor kinderen van 6-12 jaar en 13-18 jaar, jongeren die nog perspectief hebben en naar school gaan. Er is ook aandacht voor een risicogroep van 15/16-jarigen die niet meer naar school gaan. Verder worden ouderen uit de wijk opgevangen.

,,We hebben wel meer inzet, materiaal en ondersteuning nodig”, aldus Bitorina. Zo is de conciërge die veel respect genoot van de wijkbewoners, door problemen met de koepelorganisatie van buurthuizen (Sefba), nu weg bij het buurthuis van Ser’i Papaya. ,,Het ging om een probleem dat door miscommunicatie is ontstaan en dat ook zeker op te lossen is. Door het wegvallen van de conciërge zijn we nu al bijna drie maanden ’s middags niet open.”

Zij vervolgt: ,,Ik heb tot twee keer toe aan de verschillende overheden het door mij opgestelde wijkverbeteringsproject Ser’i Papaya gepresenteerd. Daarin komen alle facetten van de wijk en de oplossingen die geboden kunnen worden aan de orde.

Ik krijg echter weinig gehoor bij de overheid, terwijl ze me goed kennen, want ik heb ook meegewerkt aan het urgentieprogramma. Ten aanzien van de wijk durf ik te stellen dat er zowel sprake is van mentale armoede als feitelijke armoede. Het houdt elkaar in stand. Want door de armoede kunnen kinderen niet aan sport doen en kan een gezin zich niet ontwikkelen buiten de grenzen van de wijk die door de ligging toch al erg geïsoleerd is.

Het is belangrijk dat er integratie is met andere groepen. Daarom organiseren wij ook in samenwerking met stichting Shimaruku zoveel mogelijk activiteiten voor kinderen buiten de wijk, zoals zwemles en balletlessen bij een balletschool. Daarmee komen de kinderen uit hun eigen cultuur en zien ze ook wat anders. Anders vervallen ze in hetzelfde patroon wat mentale armoede tot gevolg heeft.”

Ook Bitorina bevestigt dat er wel hangjongeren zijn, jongeren die drop-out zijn en geen perspectief hebben, maar geen gangs in de wijk. Het zijn jongeren die nog om te vormen zijn, als hun met werk perspectief geboden wordt en als zij activiteiten aangeboden krijgen, zoals sport, waarbij zij weer gaan geloven in zichzelf.

Zij klaagt verder over het stigma van Ser’i Papaya en ervaart dit aan den lijve als zij jonge mensen helpt met solliciteren. ,,Als we in de brief schrijven dat de sollicitant uit Santa Maria komt, wordt hij gelijk aangenomen, terwijl hij eerder afgewezen was op precies dezelfde brief waarin staat dat hij in Ser’i Papaya woont”, zo illustreert zij. De moorden van deze maand zijn wel een ‘drawback’ voor dit imago, zo geeft zij toe. Zij vindt de moorden niet toevallig:

,,Er is geen aandacht voor de wijk en voor de problemen van jongeren en gezinnen. De opvoeding laat te wensen over met alle gevolgen van dien.”

Ook geeft de coördinator aan dat voorlichting nodig is naar organisaties buiten de wijk.

,,We hebben in het verleden met de politie samen gezeten en gesproken over de bejegening van jongeren in deze buurt. Ze kennen geen autoriteit en geen vaderfiguur. Als een politieagent hier autoritair komt doen tegen jongeren die op dat moment onschuldig ergens samen zijn, dan kan dat al gauw agressieve gevoelens bij hen opwekken. We hebben een buurtcoördinator nodig. Nu zijn er alleen maar buurtcoördinatoren in de vier pilotwijken die de overheid gekozen heeft, maar onze wijk is daarin niet meegenomen.”

Bitorina besluit, als bewoner van de wijk Ser’i Papaya die zij een groot en warm hart toedraagt, met de wens:

,,Ik wil dat de kinderen die nu groot worden niet in een cultuur opgroeien waarin een schietpartij met doden normaal gevonden wordt, zoals ik dat wel ervaren heb. Er is heel lang rust geweest, er is nu een piek en we moeten nagaan wat er misgaat.”

Bron: Antilliaans Dagblad

7 Reacties op “AD | Ser’i Papaya bergafwaarts

  1. Zo te zien aan het gebouw is dit een katholieke school. Deze valt volgens info bij het RK Schoolbestuur onder hun organisatie. Wat doet dit schoolbestuur om de leerkrachten en leerlingen bij te staan? Waarschijnlijk niets, de subsidie die zij van de overheid krijgen zal wel op een andere manier besteed worden die echter niet ten goede komt van de leerlingen van deze school.
    Het gevolg is dat de kinderen straks in het criminele circuit verzeilt raken en dan zal ook “de kerk” zich niet meer bemoeien met deze buurt.
    Ach ja, ben ik mijn broeders hoeder?

  2. Joep Meloen

    @ Drechi,

    Dus omdat er geen buurtcentrum is, of er geen sportfaciliteiten zijn etc, dan ga je maar kinderen maken, terwijl je die niet kunt veroorloven en laat die aan hun lot over plus maak je er een puinhoop van ?
    Zelden zo’n vreemde redenering gezien.

  3. Drechi pa bosnan Tur

    @Joep:
    WIE heeft tig jaren geleden besloten om zo veel minderbedeelden uit verschillende wijken samen te gaan voegen in een wijk? Zonder school, zonder buurtcentrum, zonder kerk, geen sportfaciliteiten????? De ouders van deze jeugd? De Pastoor van Santa Familia?? Vermoedelijk Drechi pa bosnan Tur!!!
    DE REGERING heeft dat briljant idee bedacht en uitgevoerd!!!!!!! Niemand anders!!!
    En nu huilie huilie doen?? Kom op: we are all grown ups here.

  4. Joep Meloen

    Men zal wel weer kwaad worden, maar wanneer ik dit soort verhalen lees dan denk ik aan 2 dingen.
    Ten eerste is het de buurt zelf die het heft in handen moet nemen om de jeugd op het rechte pad te houden. Het almaar afschuiven van verantwoordelijkheid moet eens ophouden. Je hebt zelf besloten om kinderen op deze aardkloot neer te zetten, dus dan is het ook je eigen verantwoordelijkheid dat die netjes worden opgevoed.
    En ten tweede, wanneer je geen geld hebt om in je eigen onderhoud te voorzien……….waarom neem je dan 1, 2 of meer kinderen, die je vervolgens niet eens van de basis zaken kunt voorzien ? Wellicht is het onbekend, maar je kunt ook sex hebben ZONDER iedere keer in verwachting te geraken. Dat besef moet hier nu ook eens komen, doorgaan op de huidige manier is geen optie.

    En Seru Fortuna / Papaya ? Reeds 30 jaar geleden hoorde ik al dat de politie daar vrijwel niet durfde te komen. Iedereen werd ook afgeraden om er naartoe te gaan, dus echt veel is er niet veranderd.

  5. P.S. In Nederland zijn docenten momenteel zeer ontevreden over hun salaris en staken regelmatig. Probeer dus deze Nederlandse docenten naar Curacao te krijgen en met dezelfde salaris (die te laag is daar), kunnen ze met verdubbeling hiervan een rustig leven leiden. Velen praten hierover en zouden graag “verhuizen” naar ons dushi Curazaooooooooooo.

  6. CRISIS is een woord dat het meest wordt gebruikt als men het heeft over de toestand waarin de scholen “wereldwijd” zich bevinden, ook op Curacao. Autoriteiten zijn ervan overtuigd dat dit schoolsysteem zich nu in ernstige moeilijkheden bevindt, in troebel wateren. Hun bezorgdheid (autoriteiten) is begrijpelijk want het is een reusachtig groot probleem. De Curacaose scholen zullen ook de gevolgen hiervan ondervinden en ook voelen. En logisch de klap zal ontzettend zwaar zijn, en niet te verdragen voor zo’n klein eiland. Om al deze leerlingen weer ergens op te vangen, zijn er meer belastinggelden nodig, terwijl de Curacaose pot allang leeg is, men kan de bodem al zien. Als een vlieg in de schatkist van Curacao valt, zal het arme beest zijn pootjes zeker breken. Zo leeg is de geldkas. Betrouwbare statistische gegevens over de sluitingen van scholen op Curacao (en vertrek van docenten) zijn al genoemd. In zo’n geval kun je niet wachten tot het bittere eind om te zien hoe het zal aflopen. Het is een kwestie van; redden wie zich redden kan. Betrouwbare bronnen hebben er wel een idee van hoe groot de teruggang zal zijn. Hoe ernstig is de situatie dan??? Wel, de moeilijkheid in het algemeen is om hun gelederen aan te vullen, maar als klap op de vuurpijl is de verliesverhouding extreem hoog. Er heerst zelfs een benauwende vraag die geen enkel Curacaose regeringslid kan en/of durft te beantwoorden……………………Is het dan nog een wonder dat sommigen met de gedachte spelen dat het niet lang meer zal duren of de helft van “alle scholen” op Curacao niet meer zal zijn, en/of dat zij in het geheel zullen verdwijnen???????? Tja, statistieken liegen er niet om. Als ík, Roberto een beslissing zal moeten nemen voot Curacao,……………………zal ik allereerst een nederige houding aannemen, en ÁLLES, maar ook ÁLLES in handen van mamma Nederland laten. Laat Nederland voor Curacao beslissen, laat Nederland zich over (haar opstandige dochter) Curacao ontfermen .Hier zitten capabele mensen. Het is ultra link. Want het is vijf voor twaalf voor Curacao………..en de klok tikt maar door…………..Tik Tak, Tik Tak, Tik Tak, Tik…..

  7. Abraham Mossel

    Op deze foto lijkt deze school op een gevangenis met wacht toren, als deze wacht toren ook een trap heeft met betonrot gaat er ook geen mens in zitten, net zoals in het SDDK gevang!.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *