Blog BaldwinWorks | Censuur II

Opnie Jeroen Baldwin | Censuur II

Zoals beloofd hier het vervolg op de column van gisteren. Die handelde over censuur. De week erna wilde ik mijn lezers uitleggen wat er gebeurd was. Dat leek me netjes. Immers, mijn column was zonder opgaaf van redenen niet verschenen.

Pas op: ik heb niets tegen Amigoe. Dat wil ik wel even duidelijk stellen. Het is een prachtige krant die nu moeilijke tijden doormaakt, zoals vele andere kranten over de gehele wereld. Er is veel kritiek op het beleid dat de krant voert en alhoewel ik dat begrijp is veel van die kritiek ongegrond. Veel mensen weten absoluut niet waar ze het over hebben. Een krant maken anno 2017 is geen sinecure, al helemaal niet op Curaçao waar de media gewoon onder controle staan van… ja, hoe zal ik dat nou eens netjes zeggen? Van mensen die ‘nieuws’ graag willen controleren omdat ze daar grote belangen bij hebben. Is dat politiek correct genoeg? (En dan moet je weten dat ik absoluut fel gekeerd ben tegen politieke correctheid. Zo erg is het dus, ja.)

Hieronder leg ik uit waar het mis gaat met de media op Curaçao, in een column die (natuurlijk) óók direct de prullenbak in ging. Om de situatie te redden heb ik toen nog gauw een leuk niemendalletje geschreven. Die werd wél gepubliceerd. Daar gaat-ie:

‘Vorige week moest u mijn column missen. Ik had hem wel geschreven en (op tijd) aangeleverd, maar hij kwam niet door de eindredactie, zoals dat heet. De eindredactrice had een weekje vrij en haar vervanger vond dat mijn column niet door de beugel kon. Ze meldde me dat per e-mail, die helaas naar een verkeerd adres ging en mij niet bereikte. Ook ik was dus verbaasd dat ik mijn hersenspinsel niet terug zag in de krant. Twee mailtjes later was me duidelijk wat er gebeurd was.

En ik stond perplex, zo liet ik de plaatsvervangend eindredactrice ook weten. Boos was ik niet op haar, want ze is een vrouw met het hart op de juiste plaats en verdient mijn toorn derhalve niet. Teleurgesteld was ik wel, want ik vond het juist een heel goede column. ‘Het is een pittige dit keer’, had ik geschreven in het mailtje waarmee ik mijn column inleverde. En dat vond zij ook. Té pittig.

Het ging over het geloof en over advocaten. Om een lang verhaal kort te maken: ik had geschreven dat het geloof verantwoordelijk is voor veel ellende op de wereld en dat ik vind dat advocaten die zware criminelen vertegenwoordigen zelf ook op het randje zitten van wat goed is en wat slecht. Maar dan iets scherper. Ik overdreef, schamperde en stelde een en ander heel zwart-wit. Dat doe je in een column. Het is een mening en die mening maak je duidelijk door te overdrijven. Een column brengt vaak een zekere mate van absurditeit met zich mee zelfs. Zo hoort dat. De bedoeling van een column ís juist om te choqueren. Om mensen aan het denken te zetten. Om discussie uit te lokken.

Maar, op Curaçao zijn de tenen wat langer dan in Nederland. Dat wist ik al en ik weet het nog steeds. Ik houd er zelfs rekening mee in de stukken die ik schrijf. Toch is het in sommige gevallen niet genoeg. Dan sputtert de eindredactie of – als het stuk toch door de censuur is gekomen – komt er eens een ingezonden brief binnen waarin een lezer laat blijken dat het artikel hem of haar in het verkeerde keelgat is geschoten. Helaas gebeurt dat te weinig. Ik zou willen dat er op elke column, elke analyse en elke ‘pika’ zo’n 30 brieven binnen zouden komen. Dat betekent namelijk a) dat de krant goed gelezen wordt, b) dat erover nagedacht wordt en c) dat je een goed punt hebt gemaakt. Mensen worden namelijk nooit graag met de harde waarheid geconfronteerd.

En dat is wél je rol als journalist en het is de functie van een krant: de waarheid brengen. Nieuws verzamelen, controleren, analyseren en publiceren. De journalistiek wordt in die zin ook wel beschouwd als de vierde macht, naast de trias politica: de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht. Die vierde macht dient onafhankelijk van de andere machten te opereren. Ergo: de journalist is de waakhond van de maatschappij. Een column is één van de gereedschappen van de journalist. Ik gebruik dat stuk gereedschap graag, ik zie het als een breekijzer.

In Nederland is een pittige column nooit een probleem. Er lopen hier nogal wat columnisten rond die – veel meer dan ik – met de zeis in het rond maaien. Het levert eigenlijk zelden problemen op. Curaçao heeft wat dat betreft nog een slag te maken. Misschien vraagt u zich nu af: moet dat? Ja, dat moet. Want de maatschappij, dat zijn wij. Met z’n allen. En problemen moeten we dan ook met z’n allen oplossen. En hoe doe je dat? Door allereerst het probleem te benoemen. Vervolgens door het te erkennen en daarna door het te bediscussiëren om vervolgens te brainstormen over mogelijk oplossingen.

Curaçao houdt ervan om problemen onder het tapijt te vegen. Maar dat werkt niet. Op zeker moment begint het tapijt te hobbelen en dan kun je erop wachten tot iemand erover struikelt. En dan is het pas echt mis.’

Ergo, ook op dat vlak dient Curaçao dus nog volwassen te worden.

Bron: BaldwinWorks

3 Reacties op “Blog BaldwinWorks | Censuur II

  1. Mijn excuses: Had het eerste stuk niet gelezen. Het niet plaatsen daarvan door de Amigoe is voor mij onbegrijpelijk. Het doet echter niets af van het commentaar op de Amigoe etc.
    ‘t Ja, de Amigoe komt oorspronkelijk uit een katholiek nest en misschien is dat de reden geweest van het niet plaatsen. Stel je voor dat monsigneur boos wordt!
    Nogmaals mijn excuses.

  2. @Jeroen
    Dat de media op Curaçao in handen is van “..mensen die ‘nieuws’ graag willen controleren omdat ze daar grote belangen bij hebben”, is geheel niet opzienbarend. Zie ook de rol van AD m.b.t. GZE.
    Overal in een democratie zijn al deze ‘control-freaks vrij in hun handelen en is er (hopelijk) een veelzijdigheid aan ‘stemmen’. Anders zou het zijn als op Curaçao de situatie onstaat als in een dictatuur, waar de overheid die ‘nieuws’ controleerd. Volgens jou zijn op Curaçao zijn de tenen wat langer dan in Nederland. Wij zullen het aan een taxonoom voorleggen. Wel kom je op Curaçao een vorm van ‘schijnheiligheid’ tegen, waarbij iedereen met elkaar ‘te vriend’ te blijven. Is dat de reden voor deze uitleg? Immers, het is een klein eiland….

  3. Als uw column in de knipselkrant was gepubliceerd hadden de lezers er een oordeel over kunnen vormen. Nu lees ik alleen een stuk van een huilkebalk over het wel of niet plaatsen van een stukje in de krant.
    De Amigoe leeft nog in de vorige eeuw met hun berichtgeving. Alle nieuws is via TV, internet etc. direct te volgen.
    Berichten (letterlijk) overnemen uit andere media is geen kunst! Zelfs de bron wordt nimmer vermeld.
    Wie zijn die “verslaggevers en journalisten” eigenlijk? Ja, een krant maken is inderdaad niet eenvoudig, daar heb je professionals voor nodig.
    Maar het zijn niet alleen de kranten die amateuristisch werken. Ook de radiostations, en zeker een Radio Hoyer, komen met berichten die hier op Curaçao totaal niet van belang zijn.
    Een krant maken kost geld maar als je abonneebestand terugloopt zal je je moeten beraden of je het inderdaad wel goed doet. Waarom een aktie voeren (een auto winnen) als het allemaal zo goed zou zijn?
    Een Amigoe dient zich professioneel en onafhankelijk op te stellen hetgeen de waarheidsbevinding ten goede komt en zich niet laten beinvloeden door de politiek..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *