Blog BaldwinWorks | Play the game

Opnie Jeroen Baldwin | Play the game

Als je het even rustig hebt, al dan niet noodgedwongen, heb je tijd. Als je van alles te doen hebt, is tijd geld. Als je niks te doen hebt, is tijd geen geld. Letterlijk, maar ook figuurlijk. Dat is aan de ene kant niet fijn, maar aan de andere kant weer wel.

Als je tijd hebt, ga je nadenken. En zolang nadenken geen piekeren wordt, is het goed.

Ik heb nu even tijd. Althans, ik hoop dat het even is, want te veel tijd is ook weer niet goed, om tal van redenen. De tijd die ik heb, benut ik om te reflecteren op de afgelopen jaren. Dat is geen keuze trouwens, het gebeurt gewoon. Zo werkt dat in mijn hoofd. En er is nogal wat om op terug te blikken natuurlijk. Ik ben met het hele gezin geëmigreerd, geremigreerd en toen weer geëmigreerd. De vraag die opdoemt is: wat was nou een goede beslissing? Of waren ze allemaal goed? Of…

Als je reflecteert op de voorbije jaren, dan komen er beslissingen voorbij, ideeën, maar ook mensen die je een tijd niet hebt gesproken. Omdat ik tijd heb, zocht ik contact met ze. En dat leverde heel aardige inzichten op, moet ik zeggen. Zo sprak ik vanmorgen twee uur lang met iemand die me haarfijn uitlegde hoe het allemaal werkt op Curaçao. Hoe de hazen lopen, zo luidt de populaire uitdrukking. Nou wist ik dat deels al, maar deze persoon kwam met details van zaken en mensen die ik nog niet kende. Dat alleen al wierp een heel nieuw licht op mijn zaak. Voer voor reflectie dus.

Nou wilt u natuurlijk weten wat de persoon in kwestie allemaal vertelde. Dat doe ik niet, want dat zou die persoon in gevaar kunnen brengen en dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Het kwam allemaal uit een goed hart en dat is wat voor mij telt. Ik schreef dat gisteren al, de muren hebben oren op Curacao, de tenen zijn lang en de belangen groot. Héél groot. Veel groter dan u zich kunt voorstellen bij een eilandje van een slordige 150.000 inwoners. Het is dus oppassen met wat je schrijft, indien je tenminste mee wilt blijven doen in deze gemeenschap.

Play the game, heet dat. Iemand schreef laatst op Facebook dat ze zo’n problemen had gehad bij de autokeuring. Ze was daar erg boos over. De dame kreeg allerhande adviezen, maar het beste was wel ‘play the game’. Als je dat wilt én als je dat kunt, is het leven op Curaçao een stuk gemakkelijker. Ik weet er inmiddels over mee te praten. Ik ben in verschillende opzichten, zowel zakelijk als persoonlijk, een ervaringsdeskundige. Ik ben ook zo’n type hè: I have to learn it the hard way. Altijd al zo geweest. Ik ga nooit af op wat mensen tegen me zeggen, ik wil het zelf meemaken, ondervinden en de blaren op de billen neem ik dan maar voor lief. Het levert immers niet altijd blaren op. Soms pakt mijn eigenwijsheid namelijk ook goed uit.

Vanmiddag sprak ik zo een oude vriend. Hij luisterde aandachtig naar mijn verhaal, kwam met een contact en gaf diverse adviezen. Niet dat hij met dingen kwam die ik zelf nog niet wist, maar het was wel een bevestiging van wat mijn reflecties tot nu toe hebben opgeleverd. En dat is soms ook fijn. Daar kan ik weer verder mee. Terug naar tijd is geld, zo snel mogelijk.

En oh ja, play the game. Soms moet dat gewoon. Even.

Bron: BaldwinWorks

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *