Column Den Cayente | Ombudsman

Werving nieuwe Ombudsman begonnen

Aruba heeft tot de dag van vandaag geen ombudsman.

Ondanks alle wetgeving, onze zorg- en pensioenfondsen, vakbonden, planning van infrastructuur en belasting die we mogen betalen, staan we er helemaal alleen voor wanneer een bestuursorgaan de mist in gaat ten opzichte van burgers. Aruba heeft tot de dag van vandaag geen ombudsman.

Het is en blijft een griezelige gedachte, zeker voor een land met zoveel pretenties, binnen een Koninkrijk dat zo prominent wil zijn.

De verhalen zijn legio en blijven zich herhalen in de krant en op social media. Word je – om wat voor stomme reden dan ook – tegengewerkt door een ambtenaar of hoofd van dienst, en heb je daar ook concrete aanwijzingen daarvoor dan kan je het vaak schudden, want nadat je klacht is genegeerd heb je geen verdere opties. Nou ja, dan maar klagen bij de almachtige minister als je toevallig zijn of haar telefoonnumer hebt.

Zelfs in de zorg loopt de weg al gauw dood. Gaat er wat mis met de manier waarop je in het ziekenhuis wordt verzorgd door een misdiagnose of een domme fout in de operatiekamer (stel bijvoorbeeld een endoscoop die niet goed wordt gewassen), dan stond je er al alleen voor, want er is nog altijd geen onafhankelijke inspectie, ondanks dat inmiddels twee ministers – God mag weten wie nog meer voor hen – dit hebben beloofd. Ja, formeel kan je een klacht indienen, maar zie waar het terechtkomt. En wanneer dat gestrand is houdt het definitief op, want er is geen ombudsman die het oppikt.

Kom je, om wat voor reden dan ook, in problemen met de wet dan ben je helemaal de sjaak. Om te beginnen is er buiten de organisatie om – dus onafhankelijk – weinig bescherming tegen fouten die dienders in het uitvoeren van hun taak kunnen maken, laat staan tegen politiegeweld tijdens of na de aanhouding. Voor die paar agenten die onlangs wel zijn veroordeeld zijn er genoeg andere gevallen waar je via via van hoort, maar die het daglicht nooit zien.

Kom je in KIA terecht, dan is het eind helemaal zoek. Daar is het volgens de gemiddelde Arubaan en de politiek juist goed als je buiten alle proporties afziet. Het is immmer geen hotel, toch? Totdat zij zelf, of hun ontspoorde kind, etcetera. Heb je genoeg geld, dan kan je er tenminste nog wat van maken met de cipiers, maar niemand gaat zich bekommeren om of je cel wel OK is, of je fatsoenlijke toegang hebt tot zorg, of je niet helemaal gek wordt van verveling of een onveilig gevoel dat nooit minder wordt. Niemand die formeel vraagt of wat je daadwerkelijk meemaakt in de bak overeenkomt met je straf of dit qua ellende volledig ontstijgt. Maar het kan natuurlijk erger. Je zal maar een Venezolaan zijn die zonder een cent op zak is aangehouden en naar Dakota is gebracht. Een plek waar op geen moment is gedacht aan of gepleit voor camera’s in de cellen of een protocol voor mogelijk suicidale klanten. De pers stelt vragen en het OM doet haar onderzoek, maar het blijft – net zoals bij al het bovenstaande – after the fact.

Curacao heeft al jaren een ombudsman. Aruba om een of andere reden niet. Is daar een reden voor? Je zou haast gaan denken van wel. Want het werkt zoveel makkelijker als burgers zich machteloos blijven voelen en je klachten in een la kan gooien die nooit meer open hoeft zolang jij er bent. Wanneer stappen we eindelijk over vann die donkere tijd, naar verlichting?

Bron: DenCayente

Den Cayente | Column door Ariën Rasmijn (Aruba)

Den Cayente | Column door Ariën Rasmijn (Aruba)

Ariën Rasmijn (1975) is freelance journalist. Naast zijn publicaties in Amigoe en diverse andere media schrijft hij in deze column regelmatig over nieuws en politiek in Aruba. Hij stelt reacties op prijs via: [email protected] Lees meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *