Column Den Cayente | Onderbuik

onderbuik-gevoel

Column Arien Rasmijn | Het onderbuik gevoel van Aruba

Het is er altijd geweest, de onderbuik van Aruba. Je kan er niet echt een vinger op leggen maar het is er wel. Iedereen heeft weleens de verhalen gehoord. Drugs, corruptie, zwart geld, wapens, illegale prostitutie, misbruik van van vrouwen en kinderen, allerlei zaken die het daglicht niet kunnen verdragen – al dan niet gepaard met geweld en seks – maar toch om een of andere reden worden gedoogd.

Het is net als de film ‘Blue Velvet’ van David Lynch. Wat zo parochiaal en netjes is overdag ziet er in de nachtelijke uren heel anders uit. En wat eigenlijk gewoon niet mag, zoals bijvoorbeeld hanen- en hondengevechten, vindt gewoon plaats midden in wijken als Bushiri en Savaneta en geen enkele autoriteit die iets onderneemt. Wanneer je hoort dat een zo’n faciliteit waar dit soort evenementen wordt gehouden door een ambtenaar wordt beheerd, dan heb je twee opties: of je hart in je schoenen laten zinken of gewoon keihard lachen. Het leest als een slechte pulp-roman, maar om een of andere reden hoort dit bij het leven op Aruba. Je zou zelfs bijna kunnen zeggen dat er een soort van romantiek omheen hangt, want het zijn vaak die verhalen die na een bepaald aantal alcoholhoudende versnaperingen het liefst worden gedeeld.

In de tijd voor sociale media was het zo dat die onderbuik doorgaans netjes verscholen bleef. Je hoorde er pas iets over als je ernaar vroeg. Tegenwoordig is iedereen een detective op Facebook en voor je het weet had de Chinese vrouw Richard Fingal meegenomen van Four Seasons Bar & Restaurant naar die massagekot in Piedra Plat.

Maar het blijft bij een soort van geroezemoes over een versterker. Iedereen weet ervan en heeft een mening, maar niemand stelt de echte vragen, zoals wat nou echt aan de hand is met illegale prostitutie op Aruba. Wanneer een bekende Arubaan wordt vermoord (Poentje Castro, Richard Fingal) is het een en al wilde speculatie, maar niemand vraagt naar de grotere context. Zelfs de lokale pers niet, die vaak – beter zelfs dan de politie -precies weten hoe de hazen lopen. Je zou bijna gaan denken dat men er liever voor kiest om bepaalde situaties in stand te houden.

Het is dan ook typerend wanneer het eiland door een iemand wordt volgekalkt met ‘Aruba ta pro pedofiel’. Het is zijn doel inmiddels allang voorbijgeschoten (hoog tijd ook om al die muren schoon te maken, op één na misschien als reminder), maar even drukte het wel met de vinger op die zere plek. Het is wel een aanklacht en een confrontatie van waar we met z’n allen masar niet over willen hebben, want nog altijd durft niemand de vragen te stellen die gesteld moeten worden over incest, sexualisatie van kinderen en machismo. Dezelfde vragen die gesteld kunnen worden over illegale prostitutie, omgebouwde speedboten die elke dag vanuit een tuin ergens in een wijk naar zee worden gebracht om benzine, wapens, drugs en mensen uit Venezuela te halen twee keer per dag.

Wel wordt er veel geschreeuwd en geprotesteerd op Facebook. Pro-dit en anti-dat. Een enorme mening over alles en vooral sharen wanneer een stel samen in een auto wordt betrapt. Om daarna op zondag netjes naar de kerk te gaan om een geschifte pastoor te horen zaniken over hoe slecht homohuwelijk wel niet is.

Maar het beest echt in de ogen kijken – en met dat beest bedoel onszelf als consument van al dat kwaad. Onszelf als vreemdgangers, drugs-, drank en gokverslaafden, hoerenlopers, illegale benzinekopers en buren, ooms en tantes die als Kermit een kopje thee gingen drinken toen iets met het kind aan de hand bleek te zijn -, dat durven wij niet.

Bron: Den Cayente

Den Cayente | Column door Ariën Rasmijn (Aruba)

Den Cayente | Column door Ariën Rasmijn (Aruba)

Ariën Rasmijn (1975) is freelance journalist. Naast zijn publicaties in Amigoe en diverse andere media schrijft hij in deze column regelmatig over nieuws en politiek in Aruba. Hij stelt reacties op prijs via: [email protected] Lees meer…

Een Reactie op “Column Den Cayente | Onderbuik

  1. Renée van Aller

    We durven niets te zeggen, omdat er dan hele nare dingen met ons kunnen gebeuren. De zaak Helmin Wiels is ook (nog) niet opgelost. De opdrachtgevers zijn onbekend, maar het gonst grandioos. Misschien wordt die zaak ook wel nooit opgelost. Oplossing levert groot gevaar op voor eigen leven van rechters, de PG, het OM en andere betrokkenen. De maffia is meedogenloos zeker als deze geïnfiltreerd is in de regering. Macht laat je niet gaan. Het is verslavender dan cocaïne. Af en toe wordt een pedofiel veroordeeld. Clericalen blijven buiten schot. Zo zijn er meer die zich van alles kunnen veroorloven, omdat de juiste personen zijn omgekocht, of met Gods hulp veel oogjes dichtknijpen. In Nederland zijn politiemollen helemaal in. Met veel geld lukt alles. Steve Biko gaf de essentie van het eigen belang goed weer. “Het machtigste wapen in handen van de onderdrukker/bedreiger is de geest van de onderdrukten/bedreigden zelf.” Wiels achtte zichzelf onaantastbaar wegens zijn bestuurspositie. Toch liet hij het leven, omdat sommige belangen waardevoller werden beoordeeld dan zijn leven. Een criminele vorm van generale en speciale preventie. De zaken Poentje Castro & Holloway zijn nooit opgelost. Wie hebben daar belang bij? Veel ambtenaren zijn betrokken bij illegale activiteiten. Dat wordt getolereerd. Wij gaven vroeger les aan ambtenaren over integriteit. We zeiden duidelijk dat voor nevenfuncties altijd toestemming moest worden gevraagd aan de betrokken minister. Daarop meldde de top consehero van de minister, dat het niet nodig was. Er zou niet worden gereageerd als toestemming werd gevraagd. Dat is deugdelijk bestuur op zijn Arubaans. Ondeugdelijk dus. Renée van Aller&John de Vries

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *