Dagboek van een minnares | Deel 2: Hoe mijn affaire begon

Dagboek minnares-2

Dagboek van een minnares | Deel 2: Hoe mijn affaire begon

Laat ik bij het begin beginnen. Het was vrijdagmiddag. De zon scheen volop. Mijn collega’s en ik besloten om de vrijdagmiddagborrel te houden op een terras van een café vlakbij.

Ik kwam aanlopen en ik voelde dat er iemand naar me keek. En dat was hij. Ik keek om en verdronk in een paar prachtige blauwe ogen. En ik wist: ik ga voor de bijl.

Ik hield mijn pas in en liep recht op mijn doel af. Dat had hij niet verwacht. Ik zag een rode blos op zijn wangen verschijnen en verlegen vroeg hij: “Mag ik je een koud glas witte wijn aanbieden om een beetje af te koelen op deze warme dag?” De warme klank van zijn stem die een hese twist had… ik stond in vuur en vlam.

Klik

Dat afkoelen mislukte faliekant. Drie uur later lagen we verhit na een wereldse vrijpartij verstrengeld tegen elkaar aan. Dit was een match made in heaven, althans op seksueel gebied. Ik had nooit nog zo’n klik gehad met een man.

Het zalige voldane gevoel ebde langzaam weg. Het licht van een lantaarnpaal viel op een foto op het dressoir. En prachtige vrouw, lang haar. Ze keek zielsgelukkig in de camera. Geen wonder, want ze werd omarmd door de man die naast me lag na te genieten.

Hij had zijn arm om mij heen gelegd. Zijn hand lag op mijn buik en in het duister zag ik dat witte randje om zijn ringvinger. Dat ik dat niet eerder had gezien!

“Je bent getrouwd, zie ik.”

“Ja klopt”, zei hij zacht. “Ze is mijn jeugdliefde. We kennen elkaar al 25 jaar.”

Ik voelde me licht in mijn hoofd worden. Waarom had ik niet goed om me heen gekeken toen we hier al struikelend in het heetst van het moment binnenvielen? Hoe kon ik het gemist hebben dat er eigenlijk een trouwring om die vinger hoorde te zitten?

Schuldgevoel

Ik voelde de witte wijn naar boven komen en rende naar het toilet. Alles kwam eruit. Ik voelde me vies en schuldig en zo ontzettend stom. “Of het goed me ging, of hij iets voor me kon doen”, vroeg hij.

Hij kon helemaal niets voor me doen. Weg moest ik. Nu. Meteen. Ik raapte mijn kleding bij elkaar, holde naar beneden en verliet zijn huis. Ik hoorde hem mijn naam roepen.

Ik wilde niets meer met hem te maken hebben. Helemaal niets…

En moet je me nu zien. Een jaar later sta ik naast hem te wachten voor de incheckbalie op Schiphol. Onderweg naar Boston voor een congres. Ik heb hem weer vijf dagen voor mezelf.

Dagboek van een minnares is het verhaal van een vrouw die bewust kiest voor de buitenechtelijke liefde. Voor wie gaat hij kiezen: zijn vrouw of zijn minnares?

Dagboek van een minnares is een serie verhalen van een vrouw die bewust kiest voor de buitenechtelijke liefde. Voor wie gaat hij kiezen: zijn vrouw of zijn minnares?

Bron: Vrouw.nl

6 Reacties op “Dagboek van een minnares | Deel 2: Hoe mijn affaire begon

  1. @Lastiwz
    Voorspel is ook een onnodig geromantiseerde tijdsverspilling. Soms nodig – als schijnbeweging – om het doel te bereiken.
    Kan ook negatief uitpakken, bijvoorbeeld bij het ontdekken van bultjes of wratten op vreemde plaatsen.

  2. Ik neem aan dat die 120 seconden inclusief voorspel zijn?

  3. Pure geiligheid kan door sommigen, héél mooi be- en omschreven worden.

    Maar… het blijft gewoon: “pure geiligheid” snel klaarkomen en wegwezen.

    Hele boeken vol met onzin zijn al geschreven over die ampere 120 seconden van geiligheid.
    De bekende 120 seconden die je nodig hebt voor je meest basale behoeften: pissen; poepen en neuken.

    Alleen over pissen en poepen worden géén prachtige romans geschreven. Behoudens de werken van Reve en Midas Dekker.

  4. Renée van Aller

    Een lustobject met een advertentie voor condooms. Uitstekende combi. Zeker als je na enige seconden al afdoende naar ademhappend ten onder gaat in zijn blauwe ogen. Eén glas witte wijn is voldoende om de brandbare dame met de naar afleiding zoekende heer onder de lakens te doen postvatten? Is dat niet wat erg snel? Dat is helemaal niet opwindend. Blijkbaar is de multifunctionele minnares gevallen voor een vlucht naar voren en uit op een echtgenoot? Geen spanning en sensatie maar een burgerlijk bestaan. Dat valt ons nu zo tegen. De dreiging van een rammelende relatie doet zich met huisje, boompje, beestje en gewenning zeker wel eens voor. Is er voldoende zelfbeheersing om die verleiding te weerstaan en niet de ene gewoonte scheppende situatie voor een nieuwe nog gezapiger in te ruilen? Met de huidige alimentaties en de verslechterende arbeidsmarkt, mogen wij u aanraden uw hoofd niet te verliezen als de opwinding u alle voorzichtigheid uit het oog doet verliezen. En u kent natuurlijk het verschil tussen een maîtresse en een byside? Begin nooit aan een matrasje. Kost de heer de kop, tenzij het zwemt in het geld. Renée van Aller&John de Vries

  5. Elmer Durand

    Wow

  6. Bij het eerste dagboek dacht ik dat het Stella van Rijn was die schreef over haar 2 jaar als stoeipoes van Gerrit Schotte.

    Maar in deze column heeft de schrijfster het over een schuldgevoel. En dat heeft golddigster Stella niet.

    Of wel. Edward?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *