Gemengde gevoelens bij aftredende MAN-voorzitter

everardus ‘efi’ van de meent neemt afscheid

Van de Meent (midden) tussen voormalig politiek leider van de MAN Charles Cooper en de nieuwe partijleider van de blauwe partij, Hensley Koeiman.

Van de Meent (midden) tussen voormalig politiek leider van de MAN Charles Cooper en de nieuwe partijleider van de blauwe partij, Hensley Koeiman.

WILLEMSTAD — Everardus ‘Efi’ van de Meent treedt dit weekeinde af als voorzitter van de MAN. Morgen zullen de deelnemers aan het statutair congres van de blauwe partij een nieuwe voorzitter kiezen.

Van de Meent is sinds 1982 lid van de MAN. Door de jaren heen heeft hij talrijke functies in en voor de partij bekleed.

Deze week loopt zijn tweede termijn af als MAN-voorzitter. Hij kijkt met gemengde gevoelens terug op deze periode.

Van de Meent werd voor het eerst tot de MAN aangetrokken in 1979. In dat jaar stapte Don Martina, de eerste politiek leider van de MAN, uit de FOL om de mede door hem opgerichte blauwe partij nieuw leven in te blazen. Van de Meent kon zich altijd vinden in de filosofie die Martina en de MAN aanhingen, namelijk de sociaal-democratie.

“Ik ben een zeer sociaal mens. Ik ben altijd voor de sociale democratie geweest, misschien wel voor het socialisme, maar wel met een democratisch karakter. Ik werd tot de partij aangetrokken en sloot me aan bij hun campagne.”

Maar het zou tot 1982 duren voordat hij officieel lid van de partij zou worden. In totaal is Van de Meent nu 32 jaar lid. In de loop der jaren heeft van de Meent tal van functies binnen de MAN vervuld. Zo was hij bestuurslid, penningmeester, secretaris, secretaris-generaal en tot twee keer toe bestuursvoorzitter van de blauwe partij. Maar een politieke functie heeft hij nooit bekleed.

Het nieuwe MAN-bestuur met Everardus ‘Efi’ van de Meent in 2012.

Het nieuwe MAN-bestuur met Everardus ‘Efi’ van de Meent in 2012.

Van de Meent zegt, zichzelf kennende, dat hij hiervoor niet geschikt is.

“Ik ben geen persoon voor dergelijke functies. Als ik minister zou zijn dan zou de coalitie continu wankelen. Ik ben niet iemand die bereid is om tegen zijn principes in te handelen. Als ik zeg dat ik vóór arbeiders ben, dan zal ik nooit accepteren dat er een maatregel wordt genomen die arbeiders treft.

Zo iemand ben ik ook. Ik ben vrij direct. Als ik iets tegen jou moet zeggen, dan zal ik dat recht in je gezicht zeggen. Zo iemand ben ik.”

Medewerker Mid jaren tachtig werd Van de Meent door de MAN gevraagd om medewerker te worden van toenmalig MAN-gedeputeerde Reinardo ‘Reintje’ Martina. Op dat moment was hij werkzaam bij de afdeling Coöperativisme van het Sociaal Economisch Planbureau.

Hij zou slechts twee jaar medewerker blijven. Eerst van Martina, en later van Herman George, die indertijd met de portefeuille van Economie en Toerisme was belast. Aan het einde van het gedeputeerdenschap van Herman George keerde Van de Meent niet terug naar het Sociaal Economisch Planbureau, maar werd hij medewerker van de MANfractie in de Eilandsraad van het Eilandgebied Curaçao.

Van de Meent was de allereerste fractiemedewerker van de Eilandsraad. Hij zou in totaal 20 jaar, tot aan zijn pensionering in 2008, fractiemedewerker van de blauwe partij blijven.

“In 1988 werd de mogelijkheid gecreëerd dat de afzonderlijke fracties ook een medewerker konden krijgen. Ik was de eerste van de MAN en van de gehele Eilandsraad. In de loop der jaren heb ik veel medewerkers zien komen en gaan. Ik heb de fractie van de MAN zien uitgroeien tot wel zeven leden en weer zien krimpen tot een fractie van twee leden.”

Terugkijkend op zijn jarenlange ervaring met de Eilandsraad constateert Van de Meent dat die productiever had kunnen zijn.

“Ik was altijd van mening dat de Eilandsraad meer voor het volk zou kunnen betekenen. De leden hadden met meer initiatieven kunnen komen. Ik was lid van de MAN en ik werkte samen met mensen zoals (huidig gouverneur, red.) Lucille George-Wout, Don Martina en Mayra Coffie. Dit waren mensen die als lid van de Eilandsraad zeer actief waren. Het waren personen die vaak met initiatieven kwamen. De regering hoefde ze niet over te nemen, maar ze waren altijd bereid om met voorstellen te komen hoe het anders kon.”

Voorzitter Van de Meent stelt veel te hebben geleerd in de periode dat hij fractiemedewerker was van de MAN.

“Je kreeg veel documenten in handen, waar je veel van kon leren. Hierdoor was ik ook in staat om de fractieleden goed van advies te voorzien. Ik heb nooit voor de Staten (van de Nederlandse Antillen, red.) gewerkt. Ik vond dat altijd een ‘ver van mijn bed-show’.

De Antillen was een constructie van zes eilanden die bijeen waren gebracht. Ik heb altijd het gevoel gehad dat de Eilandsraad de plaats was waar je dingen kon doen voor het volk van jouw eiland.”

In 2006 werd Van de Meent voor het eerst voorzitter van de MAN. Hij was de enige kandidaat bij de verkiezingen die dat jaar werden gehouden. Hij zette zich in voor de overdracht van kennis en ervaring binnen de partij.

“Ik heb me altijd geërgerd aan het feit dat veel personen, zodra ze geen functie meer hebben bij de partij, dan ook niet meer langskomen. Dat vind ik jammer. Iedereen heeft volgens mij de plicht om de ervaring die hij of zij namens of via de partij heeft opgedaan weer aan anderen over te dragen. Vorming van leden en structuur geven aan een organisatie heb ik altijd belangrijk gevonden.”

Een andere belangrijke taak waarmee hij bij de MAN steevast was belast, is het organiseren van fundraising-activiteiten. Veel mensen denken, aldus Van de Meent, dat een partijvoorzitter het binnen een partij helemaal voor het zeggen heeft.

“Maar dit klopt niet. De voorzitter gaat over de organisatie en de politiek leider, de naam zegt het al, gaat over de politieke richting van de partij. Maar een politiek leider zal het niet in zijn hoofd halen om in zijn eentje te beslissen wat de partij gaat doen. Zo gaat dat niet binnen de MAN. Het is volgens mij de meest democratische partij op het eiland. Iedereen heeft bij ons inspraak. De elf leden van het bestuur, de 75 leden van de partijraad en de 300 leden van het statutair congres. Zij bepalen samen de visie van de partij.”

In 2008 ging Van de Meent met pensioen. In datzelfde jaar liep zijn eerste periode als partijvoorzitter af. Hij was en blijft lid van de partijraad van de MAN.

In 2012 werd hem door een groep verontruste leden verzocht om de voorzittershamer over te nemen. De blauwe partij had het op dat moment moeilijk. De MAN werd door veel kiezers vereenzelvigd met coalitiepartner MFK.

De nieuwe voorzitter kreeg de taak om de partij haar oude sociaaldemocratische gezicht terug te geven. Verder moest de reorganisatie meer vorm krijgen, terwijl het proces om tot een nieuw politiek leider te komen moest worden afgerond.

Nieuwe leider

Eind 2010 had toenmalig politiek leider en Statenlid Charles Cooper zijn functie als partijleider ter beschikking gesteld van de partij. Het proces om een nieuwe politiek leider te vinden werd opgestart, maar nooit afgerond.

In 2012 gaf het nieuwe bestuur onder leiding van Van de Meent aan dat het dit proces wilde afronden. In juni vorig jaar werd Hensley Koeiman gekozen tot nieuw politiek leider. Hij volgde Cooper op.

Van de Meent is te spreken over de sociaal-menselijke kwaliteiten van Koeiman. Maar hij geeft toe dat Koeiman nog steeds bezig is om zijn weg te vinden als leider van de partij.

”Hij is een goed mens. Iedereen weet hoe sociaal bewogen hij is en hij weet dit goed over te brengen. Maar hij moet dit sociale gezicht gaan vertalen naar de sociaal-democratische ideologie waar de MAN voor staat. Dat menselijke waar hij zo goed in is moet dan vertaald worden naar zaken zoals financiën en economische ontwikkeling.”

Het nieuwe bestuur, dat door Van de Meent werd voorgezeten, zat amper een maand toen de partij met een grote crisis te maken kreeg. Statenlid Eugène Cleopa brak met de fractie en de partij en trok zijn steun in voor de coalitie van MFK, PS en MAN.

Toenmalig premier Gerrit Schotte (MFK) besloot de Staten te ontbinden en nieuwe verkiezingen uit te schrijven. Het nieuwe bestuur moest leiding geven aan de verkiezingscampagne en hoewel de verwachtingen niet goed waren, wist de partij haar twee zetels in de Staten te behouden. Het zag er lang naar uit dat de coalitie van MFK, PS en MAN, die bij de verkiezingen van oktober 2012 haar meerderheid in de Staten had behouden, de samenwerking zou voortzetten.

Maar de praktijk bleek anders, moet Van de Meent nu constateren.

“De drie partijen hadden een protocol getekend om verder te regeren. Maar al gauw bleek dat de partijen elkaar op een aantal punten niet konden vinden. Volgens mij lag dit aan het feit dat verschillen van mening en andere punten die voor irritaties zorgden, niet werden uitgepraat. Er waren rancunes. De samenwerking die tot dat moment had plaatsgevonden had bij sommigen een zure smaak achtergelaten.

Zaken zoals het financieel beleid voor Curaçao. Maar dat werd niet uitgepraat, waardoor het niet lukte om de samenwerking voort te zetten”, aldus Van de Meent.

Sindsdien zit de MAN in de oppositiebanken. Nu Van de Meent is nu aan het eind van zijn bestuursperiode. Hij stelt zich niet herkiesbaar. Hij gelooft nog steeds heilig in het feit dat je je ervaring aan anderen moet overdragen en dat je nieuwe, jongere mensen een kans moet geven om zich te ontwikkelen.

Terugkijkend op zijn tweede periode als voorzitter merkt hij op dat het het bestuur, waaraan hij leiding heeft gegeven, niet is gelukt om alle taken die het zich had gesteld af te ronden.

“We hebben wel een nieuwe leider. Dat was een van de dingen die wij voor elkaar wilden krijgen. Je kunt als partij niet iets opstarten zonder het weer af te sluiten. Maar de reorganisatie die wij voor ogen hadden is ons niet gelukt. Mea culpa. Wij hebben ons best gedaan, maar het is niet gelukt.

Aan de andere kant moeten wij wel constateren dat de partij springlevend is. Er komen steeds nieuwe leden bij. Dat is het bewijs dat de partij bij de mensen leeft.”

De scheidend voorzitter is vanaf morgen officieel niet meer in functie. Hij zal bij de partij betrokken blijven als lid van de partijraad om zo zijn opgedane ervaring te delen. Voor zijn voorzitterschap maakte hij zich sterk voor een ouderenbeweging of -partij op het eiland. Hij had zelfs een naam: Movementu Kòrsou ta Grandi, maar de beweging werd nooit echt opgericht.

Van de Meent blijft zich zorgen maken over de positie van ouderen op het eiland.

“Zij zijn zonder twijfel de meest kwetsbare groep in de samenleving. Maar samen vormen ouderen in potentie een van de grootste machtsblokken op het eiland. Je hebt het over zo’n 40.000 mensen. Als je die groep weet te verenigen, dan kun je dingen voor elkaar krijgen. Maar het gaat om eenheid. Dat moet je zien te bereiken.”

Bron: Amigoe

door onze verslaggever Raily Polonius

Een Reactie op “Gemengde gevoelens bij aftredende MAN-voorzitter

  1. Er zullen best goede mensen lid zijn van de MAN.
    Maar zolang Cooper als lid geaccepteerd is en de samenwerking met MFK door gaat is de partij zo fout als maar mogelijk is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *