Ingezonden | De stille dood van onze democratie

Ingezonden-brief

Ingezonden brief

Uw ingezonden brief in de Knipselkrant Curacao? Stuur uw brief voor 17:00 uur naar emailadres: INGEZONDEN. Wij publiceren uw brief zonder deze in te korten. De redactie van de Knipselkrant Curacao is niet verantwoordelijk voor de inhoud. Ingezonden stukken die beledigende of discriminerende taal bevatten worden door ons niet gepubliceerd.

Vandaag laten we Sharnon Isenia aan het woord

Curacao leeft van de ene naar de andere politieke crisis. Vanaf 2010 met het ontstaan van Curacao als autonoom land, heeft het volk zeven kabinetswisselingen meegemaakt in zeven jaar. Dit is een kabinet per jaar. Wij zijn eraan gewend geraakt, dat een kabinet nooit zijn volledige zittingsperiode van vier jaar afmaakt.

Maar de ernst van een langzaam oplopend politieke crisis-proces, waarbij de instabiliteit een funeste uitwerking heeft op de economie, blijft geleidelijk toenemen. Dit geleidelijke oplopende crisisproces komt overeen met het verhaal van de kikker die niet wist dat hij in een pan met water werd dood gekookt.

In het volgende verhaal staat ‘onze parlementaire democratie’ synoniem voor ‘de kikker’. “Stel je voor: een pan vol water waarin een kikker rustig zwemt. De pan wordt opgewarmd op laag vuur. Na een tijdje is het water warm. De kikker vindt dit prettig en blijft zwemmen in de pan. De temperatuur blijft stijgen en het water warmt verder op. De warmte van het water is iets meer dan de kikker is gewend. Maar hij raakt niet verstoord en zwemt verder. De hitte wekt bij de kikker ook symptomen van vermoeidheid en slaperigheid op. Vervolgens begint het water echt warm te worden. Op dat moment begint de kikker het zwemmen in de pan onaangenaam te vinden. Het probleem is dat hij op dat moment geen kracht meer heeft, dus hij beperkt zich tot het verdragen van de hete watertemperatuur. Hij probeert zich aan te passen aan de extreme omstandigheden. Hij stopt met bewegen, maar zoekt ook geen alternatief.

De temperatuur van het water blijft gradueel stijgen, totdat de tijd opraakt en de gekookte kikker sterft in de pan. Dit gebeurt zonder dat de kikker tot een andere gedachte is gekomen, om enige inspanning te betrachten om uit de pan te springen. Stel je even voor een ander scenario, dat men de kikker in de pan bij 50 graden met gekookt water plotseling onderdompelt. De kikker zou zich in dat geval met een snelle sprong uit de pan uit de situatie redden.”

De vermoeidheid en slaperigheid die onder kiezers heerst, markeert het ontstaan van wat ik hier noem ‘de stille dood van onze parlementaire democratie’.

Steeds meer kiezers zijn niet gemotiveerd om bij nieuwe verkiezingen te gaan stemmen. Men ziet geen concrete resultaten. Maatschappelijke problemen worden niet opgelost. Sterker nog, deze stapelen zich maar op. De politiek is zijn belangrijkste primaat kwijtgeraakt, dat is: ‘het oplossen van problemen’. Hiermee wordt de deur wagenwijd opengezet voor de instorting van onze parlementaire democratie. Dit kan mogelijk op drie manieren gebeuren.

Door het ontstaan van een politieke cultdictatuur bestaande uit lokale politici die volgzaam hun charismatische cultleider achterna lopen. Met een eigen gezichtsfoto op zijn tafel gezet als teken van toe- wijding, is aanbidding van een hoger geacht wezen door volgers begonnen.

Deze politieke cultbeweging wordt van onderaf gevoed. Een andere manier is via koloniale interventie van bovenaf gestuurd, op basis van een Algemene Maatregel van Rijksbestuur (AMvR). De lokale regering wordt onder curatele gesteld van de Rijksregering in Den Haag.

Destabilisatie kan ook plaatsvinden als gevolg van een ‘wildcard’, dus door een plotseling rampzalige gebeun tenis. Deze is mogelijk getriggerd door een gerechtelijk vonnis, waarbij het functioneren van de charismatische politieke cultleider plotseling aan banden wordt gelegd. Maar niet alleen politieke instabiliteit, maar ook bewering en onrust kunnen de basis vormen voor een AMvR. Hierdoor wordt onze parlementaire democratie direct buiten werking gesteld. De enige remedie om een stille dood van onze parlementaire democratie te voorkomen is dat kiezers gaan stemmen, dus: ‘Bai Vota’!

Sharnon Isenia,
Curacao

2 Reacties op “Ingezonden | De stille dood van onze democratie

  1. Freedomwriter

    Heer Isenia, zeer goed en informatief stuk. Bai vota is inderdaad aan de orde, maar door alleen maar te stemmen en zeker hetzelfde te stemmen zal het volk geen verandering gaan zien. Alles begint bij het volk zelf. Lage eigenwaarde, lage ontwikkeling en het steeds maar groeiende hebzucht onder de bevolking zelf, maakt hun een makkelijke prooi van oneigenlijke en hebzuchtige politici die aan de macht willen komen, want tenslotte zonder hun stemmen zouden deze politici nooit en tenimmer niet eens 1 voet hebben geplaatst in het parlementsgebouw of de forti. Bericht dient dan ook te zijn Bai vota, en stem voor fatsoenlijke partijen en politici, die echt het welzijn van het land voor ogen hebben.

  2. Abraham Mossel

    +1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *