Ingezonden | Pierre Laufferprijs en nation building

Ingezonden Brief

Ingezonden Brief

Uw ingezonden brief in de Knipselkrant Curacao? Stuur uw brief voor 17:00 uur naar emailadres: INGEZONDEN. Wij publiceren uw brief zonder deze in te korten.

De redactie van de Knipselkrant Curaçao is niet verantwoordelijk voor de inhoud van het ingezonden artikel.
Ingezonden stukken die beledigende of discriminerende taal bevatten worden door ons niet gepubliceerd.

Vandaag laten we Jeannette L. Cratz aan het woord

Nation Building is de opbouw van een land dat aan de verwachtingen van ‘thuis’ beantwoordt. Men kan zich verstaanbaar maken en communiceren met de vertrouwde eigen omgeving die de nodige ingrediënten voor inspiratie, creativiteit en als gevolg hiervan individuele productie voor communitaire vooruitgang, uitstralen.

Zondagochtend heeft de uitreiking van de ‘Chapi di Plata’ plaatsgevonden. Met de ‘Chapi di Plata’ herdenken wij Pierre Lauffer en wordt eenieder aangemaand voort te ploegen aan Papiamentu, de taal waarin de algehele geschiedenis van het land op een bijzondere manier is verankerd.

Nu rijst tegenwoordig vaak de vraag waarom de burger zich moet inzetten voor dit goede doel. Wat heeft Janmaat te maken met wat zich in de geschiedenis heeft afgespeeld? Gisteren is allang voorbij met chapi en al. Tegenwoordig kent men ploegmachines en een variatie aan gereedschappen voor tuinonderhoud. Als men het echter over ‘chapi’ heeft, denk ik niet terug aan polders, prairies of deltaoorden. Mijn gedachten gaan direct uit naar Curaçao en het rotsgesteente diabaas.

Hier schuilt de kern van gemeenschapszin die als grondslag fungeert voor de opbouw van een natie met een belangrijke plaats in de regionale en wereldgeschiedenis. Ik voel mee met Pierre Lauffer die apetrots is op zijn stukje rots hoewel hij een Franse voornaam heeft.

De waltz, pastechi, mazurka en het suikergoed vormen de introductie tot de winnaar van de ‘Chapi di Plata’. Ik kan mij helemaal vinden in deze omgeving. Ik voel mij thuis tussen de vertegenwoordigers van alle rassen, religies en politieke kleuren die Rignald Recordino met hun applaus danken voor zijn werk als musicus.

De magie van Curaçao, Papiamentu en alle andere culturele uitingen doet zich spreken in de unieke bundeling van de muzikale oogst in de talentvolle velden van deze eigenlandse componist. Hij gebruikt de wereldtalen om Papiamentu centraal te stellen. Een mengelmoes, direct gerelateerd aan de rijke historische mix die gezorgd heeft voor de hedendaagse Curaçaoënaar.

Dit is mijn land. Dit is mijn taal. Dit is mijn cultuur. Dit is mijn totstandkoming en evolutie als mens. Dit ben ik. En omdat ik, ‘ik’ ben, heb ik mij kunnen ontplooien op internationaal niveau omdat ik me als Curaçaoënaar bewust ben van de exclusieve mélange die ten grondslag ligt aan deze rots. Overal ter wereld vindt men een stuk van dit eiland, van deze taal, cultuur en samenleving. Met deze basis vindt de persoonlijke verrijking die uitmondt in bijdragen tot de gemeenschap plaats.

Men heeft rotsen en diabaas nodig om een natie Curaçao op te bouwen. Prachtig zoals Rignald Recordino die als tumbazanger bekend is geworden, de waarden van het land, taal, mensen en cultuur uitdrukt. De positieve groei doet zich voelen op deze speciale zondagochtend. Zo bouwt men verder aan een krachtige natie. Elke dag beschrijft de geschiedenis.

“Un, dos, tres fasil.” Door deze woorden ben ik eens als jonge journalist op zoek gegaan naar de componist van de winnende carnavalstumba. In het Ontvangerskantoor ben ik ontvangen door een literaire bron van inspiratie die als Rignald Recordino bekendstaat. 700 composities verder blijft de grondgedachte onveranderd.

Curaçao heeft verdere opbouw nodig. De geschiedenis spreekt duidelijke taal en overhandigt ons de ‘chapi’ voor de toekomst. Het hanteren van de chapi vereist lef.

Pabien Fundashon Pierre Lauffer. Pabien Doble R. Masha danki.

JEANNETTE L. CRATZ

Curaçao

Een Reactie op “Ingezonden | Pierre Laufferprijs en nation building

  1. Renée van Aller

    Welke kant moet de chapi op? Hoe moet de verdere opbouw van Curaçao zijn en hoe moet de geschiedenis worden begrepen op weg naar de toekomst als richtsnoer? Daarover bestaat geen eenduidige opvatting. Wat is eigen belang en wat niet? Tula en de tumba kunnen ons niet redden. Moet Curaçao samen met andere landen blijven of alleen verder? Waar is de toekomst van Curaçao? De wereld is groter dan het eiland en hoe overleeft men zo goed mogelijk? Niet als eenzaam autonoom eiland met een beperkte economie en een groeiend gebrek aan deugdelijk bestuur. We willen het voorbeeld van Venezuela niet volgen. Meerdere talen en culturen beheersen is altijd een recept geweest om overal te kunnen aarden. De eigen cultuur blijft een essentieel onderdeel, maar wordt verrijkt door andere culturen waarin men leeft. Eeuwenlang zijn mensen naar andere landen vertrokken – goedschiks of kwaadschiks – omdat het eigen land levensgevaarlijk werd of geen kansen bood. De aantallen vluchtelingen die Europa nu bestormen zijn daar een huiveringwekkend voorbeeld van. Haastige spoed leidt vooral in de politiek tot mensonwaardige leefomstandigheden. Daardoor worden teveel mensen van de eerste levensbehoeften beroofd. Renée van Aller&John de Vries

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *