Ingezonden: ‘Waar is het respect?’

Lezers Schrijven

Uw ingezonden brief in de Knipselkrant Curaçao?
Stuur uw brief voor 17:00 uur naar emailadres: [email protected]

Wij publiceren uw brief zonder deze in te korten.
De redactie van de Knipselkrant Curaçao is niet verantwoordelijk voor de inhoud.
Ingezonden stukken die beledigende of discrimineerende taal inhouden worden door ons niet gepubliceerd.

Vandaag laten we ” Joseph ‘Jopi’ Hart ” aan het woord…………..

Beste lezer, wanneer er geen zelfrespect is, kan er ook geen respect voor de ander zijn.

En zo wordt er getornd aan de regels van fatsoen.
Zonder fatsoen is er ook geen respect voor de wetten die ons land regelen.
Wanneer fatsoen door de keukendeur het huis verlaat, komt troep door de voordeur naar binnen, en belandt het land in een moreel verval.
Dat verklaart waarom wij met de dag een vuiler eiland worden.
Er is geen respect voor het milieu.
Rotzooi is een nationaal probleem geworden.
Het is alsof wij meedoen aan een wedstrijd wie de grootste vervuiler is, hoe we Curaçao het meest vervuilde eiland in de regio kunnen maken.
En wij willen toeristen verwelkomen?!

Er is geen respect voor verkeersregels.

  • Sommige automobilisten doen alsof de straat helemaal van hen alleen is.
  • Ze houden zich niet aan de maximumsnelheid,
  • gebruiken geen richtingaanwijzer,
  • parkeren zonder met anderen rekening te houden,
  • gaan midden op de weg hele gesprekken houden, terwijl er een hele rij auto’s achter hen aan het wachten is.

Laat ze maar wachten!
Stoere taal!

Maar zonder fatsoen, zonder zelfrespect, volkomen asociaal, een schande voor de familie en de gemeenschap.
Een ‘misbaksel’ in sociaal gedrag.
Er is geen respect voor andermans eigendom: stelen is een gewoonte geworden.
De redenering dat we recht hebben om ergens in te breken om te stelen en de bewoner te mishandelen omdat wij zelf in armoede en ellende leven, is een verkeerde instelling.

De juiste boodschap moet zijn:

  • ga een vak leren,
  • zoek werk,
  • bied jouw diensten aan om tuinen schoon te maken,
  • om auto’s te wassen,
  • huizen te schilderen van mensen die zich dit kunnen veroorloven.

Als we zelfrespect hebben, kunnen we onszelf nooit en te nimmer verlagen door te gaan stelen, door iemands huis binnen te dringen en de bewoners te mishandelen, door een halsketting van een dame op leeftijd los te rukken.
Het is juist wanneer we elk gevoel voor fatsoen hebben verloren en volkomen gewetenloos zijn geworden, dat we daardoor ook in staat zijn een onschuldig iemand te doden zonder enige gewetenswroeging.

Gebrek aan zelfrespect is ook de reden waarom wij geen arbeidstrots hebben, en kan zelfs ertoe leiden dat we ontslag nemen en ons leven ruïneren, louter en alleen omdat we niet tegen kritiek kunnen, of niet gediend zijn van de wijze waarop een opdracht wordt gegeven.
We staan op onze rechten, maar voldoen niet aan onze plichten: werken in het zweet van ons aangezicht!
En trots zijn op het feit dat we het wel kunnen, omdat we op deze wijze tonen verantwoordelijk te zijn.

Gelukkig zijn er nog velen die wel een correcte instelling hebben!
Het probleem wordt nog groter en zorgwekkend wanneer mensen met dit probleem kinderen blijven krijgen zonder te weten hoe ze op te voeden, hoe het goede voorbeeld te geven, hoe het kind positieve aandacht te geven, hoe te luisteren in plaats van te schreeuwen, hoe uit te leggen in plaats van het kind af te ranselen.
Op deze wijze veroorzaken we zelf een gebrek aan zelfrespect bij het kind, een volstrekt gebrek aan fatsoen en respect voor de medemens.
En kom me niet vertellen dat dit door armoede komt.
Armoede heeft altijd bestaan.
En toch wisten ouders hun kinderen zodanig op te voeden dat ze respect voor de ander hadden, zonder uitzondering, en ja, ook respect voor zichzelf.
Tegenwoordig schijnt het systeem om kinderen met respect op te voeden uit de mode te zijn geraakt.
Materialisme is alomtegenwoordig: er is geen tijd kinderen op te voeden volgens de normen en waarden die wij van onze voorouders hebben geleerd.
Dat is de taak van de leerkracht, van de politieagent, van de overheid!
Triest genoeg, zijn er sommigen onder hen die niet het beste voorbeeld geven.

Curaçao, quo vadis?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *