Metro | Oprotten, sneuvelen of redden?

Column Ebru Umar

Oprotten, sneuvelen of redden?

Oprotten, sneuvelen of redden?

Als kinderloze is het makkelijk oordelen: al die kids die jihadistje willen spelen, laat ze lekker oprotten. De kinderloze Rutte gaat een stap verder: laat ze lekker sterven. Alsof welvaartskinderen met iPhones en internet, douches en schone sokken die opeens geen mama meer hebben om het eten voor ze klaar te zetten, ook maar kans maken om te overleven in Syrië.

En dan is daar Asscher. Vader van drie zoons. Ervan overtuigd dat alle ouders het beste voor hun kinderen willen (oké, ga ik in mee) en dat is toch echt niet sterven in Verweggistan en bekend staan als moordende jihadist. Tja. Die kinderen pikken ergens op dat het leven elders beter is dan in Nederland. Mijn eerste gok zou zijn: thuis. Tweede gok: vrienden en familie – de sociale omgeving. Derde gok: school of straat. Asscher vindt dat de ouders van kinderen geholpen moeten worden om radicalisering van kinderen tegen te gaan, juist om te voorkomen dat ze jihadistje gaan spelen en sneuvelen op het slagveld. De ouders moeten Nederland accepteren en dat overbrengen op hun kinderen.

Laten we persoonlijk worden. Mijn ouders kwamen naar Nederland toen ze 27 waren. Ze kregen een kind – mij – en daarna nog twee kinderen. Mijn ouders misten hun familie, droomden van het Turkije dat ze achterlieten maar waren realistisch genoeg om te zien dat het land waar ze woonden, voordelen had. Mijn ouders waren arts: ze zagen dat arm en rijk naar dezelfde arts konden. De rijkere betaalde wat meer, de armeren zaten in het ziekenfonds. Ze waren onder de indruk: goed systeem! Ze ervoeren dat armen weinig belasting betaalden en de rijkeren bakken wegdroegen naar de schatkist zodat er geen excessen in Nederland plaatsvonden. Slim! Ze verbaasden zich over de nivellering, zelfs rijke buren reden geen Mercedes, dat was not done. Hun kinderen, wij, mochten ondanks dat wij buitenlanders waren naar dezelfde school als Nederlanders, spelen bij vriendjes en vriendinnetjes – natuurlijk zat de uitzondering ertussen die mij vertelde niet bij mij te mogen spelen omdat ik Turks was en dat ze van haar ouders niet met Turken mocht omgaan. Soit. Doei! Mijn zussen en ik kregen – halló nivellering – een basisbeurs om te studeren, ondanks dat dat niet hoefde en werden niet uitgesloten op de universiteit of door werkgevers omdat onze ouders toevallig niet in NL geboren waren. Integendeel, ik heb er alleen maar profijt van gehad dat ik tweetalig ben opgevoed, bi-cultureel ben en me met gemak tussen alle lagen van de bevolking kan bewegen – juist omdat mijn ouders uit het buitenland kwamen.

Velen van mijn generatie die dezelfde kansen kregen als ik, kregen kinderen. Kinderen die inmiddels pubers zijn en jihadistje willen spelen. Lodewijk Asscher denkt dat we de ouders van die kinderen moeten helpen hun schatjes zo op te voeden dat ze hier willen blijven. Ik denk dan: hoe veel verder wil je gaan dan wat Nederland al jaren en jaren biedt? Rutte zegt: sterf maar als Jihadist. Ik zeg: succes met stemmen.

Bron: Metronieuws

Een Reactie op “Metro | Oprotten, sneuvelen of redden?

  1. OK, Ebru Umar, wat is de oplossing dan wel….????

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *