Column Youp | Amsterdam Drugs Event

Column Youp van ‘t Hek

Youp van 't Hek-1

Youp van ‘t Hek

En ze eten allemaal kippen uit een legbatterij, denk ik steevast als ik kijk naar een stadion waarin een gedrogeerde massa in extase danst op zeer eentonige muziek die door een ongeletterde op een tweedehands laptop in elkaar is geflanst. Een dj die met vier vingers in de lucht uren lang de maat slaat.

Het vrolijkst word ik van het idee dat de dj, een Hollandse boerenkinkel die zich heel stoer Hardwell of Garrix noemt, na afloop van het opzwepen van de meute met zijn usb-stick in een privéjet springt om een paar honderd kilometer verderop in een ander vol stadion het kunstje nog een keer te flikken. En daar staat weer een paar duizend man met ogen als schoteltjes waarop ze probleemloos de Publieke Omroep van de planeet Mars kunnen ontvangen, vrolijk heen en weer te deinen.

Waarom? Geen idee. Tijdsdingetje. De mens blijft een genotzoeker en dit is al een jaar of wat de trend. De muziek moet hard en vooral eentonig zijn en je moet als publiek met veel zijn. Heel veel zelfs. Liefst met je doorgesnoven neus in de natte oksel van je buurman. En je moet wat gebruikt hebben. Anders is die muziek niet te harden.

Wat je moet gebruiken? Pillen die in obscure achterafschuurtjes met de meest onbetrouwbare chemicaliën door meedogenloze criminelen in elkaar zijn gedraaid. Criminelen die het zal jeuken als er door hun rommel een dooie meer of minder valt. Het gaat om de handel. Poen. Niks anders dan dat.

Dit is al een jaar of twintig aan de hand en het verbaasde behalve burgemeester Eberhard van der Laan en de organisatoren van het Amsterdam Drugs Event dan ook niemand dat er vorig weekend slechts drie dooien vielen. Vriend van mij belandde afgelopen zaterdag na een val van zijn fiets met een gebroken enkel op de Eerste Hulp van een Amsterdams Ziekenhuis en heeft vijf uur lang vooral gelachen om de sufgeslikte en doorgesnoven meute in de uitpuilende wachtruimte. Dat was een goed middeltje tegen de pijn in zijn poot. Pas daar realiseerde hij zich dat er 350.000 van dit soort idioten door de straten van de hoofdstad zwalkten. En die waren allemaal met elkaar in gesprek? Waarover? Over de toestand in Syrië en Irak? Over die lieve Henk Krol die heel graag het telefoonnummer van de plastisch chirurg van de zwaar verminkte actrice Renée Zellwegger wil hebben zodat hij na zijn aftreden komende week als een totaal ander mens door kan leven? Misschien is er nog wel een of ander subsidiepotje voor het verbouwen van liegende politici. Of gingen de drugsdialogen over die paar honderd oude nichten in jurken die officieel nooit seks hebben gehad en die op dat moment in Rome zaten te bepalen dat de kerk niet milder tegenover homoseksualiteit gaat staan? Waar moet je het nog over hebben als je je totaal van de wereld geslikt en gedanst hebt? Over het feit dat een deel van je gedrogeerde collega’s zijn of haar geluk put uit gootsteenontstopper en of je dat filosofisch gezien symbolisch moet bekijken? Je kunt er zelfs verslaafd aan raken! De Etos als huisdealer.

Mijn vriend vertelde dat er een andere meneer tegelijk met hem met zijn dementerende moedertje op de Eerste Hulp zat en dat dat fantastische situaties opleverde. Ten eerste hoe dat oudje naar die gedrogeerde idioten keek, maar nog leuker was het om te zien hoe de feestgangers het omaatje benaderden. Het was surrealisme ten top.

Of zoals mijn vriend zei: „Hier hoef je niks voor te slikken om toch nog een beetje leuke avond te hebben!” Het oudje had niet door dat de andere patiënten door hun eigen medicijnen totaal van de wereld waren en de patiënten wisten niet dat oma met haar oude koppie al helemaal niet meer op aarde was.

Een van de dancemalloten zag op de krant van mijn vriend een foto van een Syrisch vluchtelingenkamp, waarop hij zei: „Ik wist helemaal niet dat ze daar in Syrië ook een soort Lowlands hadden!” Oma was de enige die lachte. De malloot bedoelde het niet als grap.

Toen mijn vriend later in het gips het ziekenhuis verliet zei er eentje: „Wauw, dat wil ik ook!”, waarop de oma zachtjes mompelde: „Dat is gips gek!”

Bron: NRC

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *