Stagiairs

Geschreven door Jeroen Jansen

Geschreven door: Jeroen Jansen

De Telegraaf, populairste krant van Nederland, weet Curaçao weer eens te vinden deze week.
En dat is meestal slecht nieuws.
Dit keer berichten ze over hoe onveilig het eiland wel niet is voor stagiairs. Ze hanteren een beproefde werkwijze.
Maandenlang hoor je niks van ze.
Maar dat betekent niet dat ze niet bezig zijn.
Nee, in het geniep schrapen ze alle berichtjes op die een Europees Nederlands vleugje hebben.
En als de tijd rijp is voor een ‘scoop’, dan vegen ze alle berichtjes bij elkaar en volgt de mokerslag. Dan komt er een artikel met chocoladeletters erboven en krijgen we schreeuwerig te horen dat het goed mis is.
Met steevast als resultaat dat men zich in Nederland rot schrikt.
Want er is ineens wat gebeurd op Curaçao, en dat is hartstikke verontrustend.

Nu mogen stagiairs zich zorgen maken, want het eiland heeft het op hun gemunt.
Kom dus maar niet meer, want het is hier verschrikkelijk.
Om het te verifiëren laten ze Maarten de Jong van Wereldstage aan het woord.
Die is niet wanhopig, maar hij maakt zich wel zorgen.
Doet er niet toe, die nuancering wordt vermorzeld in de journalistieke maalstroom richting afgrond. En dan maar zien wat er gebeurt.
Maar we mogen de Telegraaf niets verwijten.
We zijn namelijk zelf net zo tendentieus bezig.
Als het ons uitkomt.
De afgelopen maanden schreeuwden wij ook moord en brand vanwege criminaliteitsgolven.
Wie toen met nuanceringen kwam en om data vroeg, werd evengoed met hoongelach het bos in gestuurd.
Het was de tijd van de grote politieke spanningen en de criminaliteit op het eiland was een goed vehikel om de strijd mee te beslechten.
We kwamen er zelfs de straat voor op.

Het enige verschil met nu, en de berichten van de Telegraaf, is dat het toen om lokale mensen ging die slachtoffer werden.
En nu gaat het om Europees Nederlandse stagiairs.
De uitkomst van beide zaken is echter hetzelfde.
We winden ons drie dagen op, en daarna gaan we weer over tot de orde van de dag.
De voorman van Wereldstage hekelde het gebrek aan betrokkenheid bij de politie, als er iemand aangifte doet.
Maar dat verhaal is niet voorbehouden aan de stagiairs.
Dat zien we overal.

Natuurlijk is het verleidelijk om de discussie uit de context te halen.
Het is verleidelijk om eens lekker los te gaan op niet geïntegreerde, verwende, over het paard getilde stagiairs.
Jonge gasten die nog nat achter de oren zijn en nu al denken dat het eiland van hen is.
Je hoort het om je heen, ze lokken de overvallen uit met hun eigen dommigheid.
Maar dat schiet niet op.
De overvallen op stagiairs zijn slechts symptomatisch voor een veel groter probleem op het eiland. Nu zijn het twintigers uit Nederland, straks is het weer iemand anders.
Die getroffen wordt door criminaliteit en de onverschilligheid die daarop volgt.
De lijdende voorwerpen zijn niet zo interessant, de motieven waarom criminaliteit toeneemt des te meer.
En daarna ook nog de discussie hoe je die criminaliteit weer indamt.

En als je al die discussies ontdoet van de opgekropte frustraties en de tendentieuze berichtgeving, dan blijft er echt verdomd weinig over.
De discussie over de oorzaak van de toenemende criminaliteit wordt niet openlijk gevoerd.
En over een succesvolle aanpak al helemaal niet.
Ik hoor enkel onze Minister van Justitie oorlogstaal gebruiken die hij toch niet waar kan maken. Meer blauw op straat gaat er niet komen, want daar hebben we het geld niet voor.
En het lost nog steeds niet het algemeen geldende probleem van onverschilligheid op.
Dat is geen justitieel probleem namelijk, dit gaat ons allemaal aan.
Maar we beleven het anders.

En zo laten we een krant uit het buitenland bepalen hoe het met ons gaat.
We staan erbij en kijken ernaar.
We zuchten enkel, als blijkt dat onze goede naam omslaat in een slechte reputatie.
Wat dat betreft zijn we net zo infantiel als die stagiairs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *