Tagarchief: Commentaar

AD Commentaar: Het belang van het kind

Commentaar Antilliaans Dagblad

Commentaar Antilliaans Dagblad

De verontwaardiging van onderwijzers is begrijpelijk; niemand wil dat er wordt gekort op zijn of haar loon(trede) en/of pensioen.
En als dit tegelijkertijd gebeurt met andere bezuinigingen die het onderwijs treffen, dan druist dat in tegen de principes van een goed pedagoog. Toch kan opnieuw de vraag worden gesteld of actievoeren, en dus het stilleggen van het schoolwerk, wel de oplossing is om het conflict te beslechten. Verder lezen

AD | Het MOT beter

Commentaar

Commentaar

 

Het is opmerkelijk dat burgers en mogelijk ook instanties op Curaçao in de krant en via een rapport opgesteld in Washington erachter moeten komen hoeveel MOTmeldingen (Meldpunt Ongebruikelijke Transacties) er in 2013 zijn geteld.

Advertentie

Verder lezen

Amigoe Commentaar: Waanzin

Commentaar

Amigoe Commentaar

Beschuldigingen van discriminatie en racisme ‘toepassen’ om gelijk te krijgen of om de eigen zin door te drijven, zijn in ons land niet nieuw. Keer op keer steekt dit verschijnsel de kop op.

Als een smeulend vuurtje dat zo nu en dan wordt opgestookt om tot een tijdelijke brandhaard op te laaien, die vervolgens weer langzaam indampt tot gloeiende as, wachtend op het volgende moment waarop de een of ander weer op het idee komt om het ‘oude’ fikkie nieuw leven in te blazen. Verder lezen

AD Commentaar: Corruptief

Corruptief

Commentaar

AD Commentaar

Het vonnis in de rectificatiezaak van Tromp vs. Kòrsou Fuerte i Outónomo – dat in het voordeel van KFO uitviel – heeft veel stof doen opwaaien. Het gaat dan ook om een belangrijke zaak. Een vooraanstaande persoon die, hoewel hij als burger procedeerde, topman is van het gezaghebbende instituut de Centrale Bank, tegen een stichting die ijvert voor een politiek doel en die bestaat uit drie advocaten die in een persbericht fel van leer hadden getrokken tegen Tromp en hem ‘corruptief’ hadden genoemd.
Verder lezen

Gezagsondermijnend

Commentaar

Commentaar

Het advocatenduo Chester Peterson en Eldon ‘Peppie’ Sulvaran van het kantoor Sulvaran&Peterson – bekend als de raadslieden van zowel de verdachte loterijhouder Robbie dos Santos als sinds enige tijd van de verdachte parlementariër en ex-premier Gerrit Schotte (MFK) – gaan zwaar over de grens en zijn zelfs opruiend bezig. De vraag is of dat juridisch allemaal zomaar kan, maar ethisch verantwoord is het in elk geval absoluut niet.

Advertentie

Verder lezen

Amigoe Commentaar: Aso-rijders

Commentaar

Amigoe Commentaar

Weggebruikers worden dagelijks geconfronteerd met medeweggebruikers die kennelijk lak hebben aan regels en wars zijn van enige ethiek of geduld ontberen. Het eerste dieptepunt van het jaar dat nog maar negen dagen oud is, vond gisteren plaats toen een automobilist kennelijk geen geduld op kon brengen om in een file te wachten en de rij inhaalde op de tegengestelde rijbaan. Verder lezen

Klaarheid een must

Commentaar

Commentaar

Er kan in Fòrti dan wel een regering zitten die relatieve rust uitstraalt. De begroting kan keurig op orde zijn.
De Rijksministerraad kan vermoedelijk snel instemmen met het wegnemen van de aanwijzing.
Er kan een principebesluit liggen voor de veelbelovende bouw van Hospital Nobo Otrobanda.
Dat alles neemt niet weg dat er iets borrelt in de Curaçaose samenleving. Verder lezen

AD Commentaar: Afkeurenswaardig

Commentaar

AD Commentaar

Het is afkeurenswaardig als een (Gevolmachtigde) minister de eigen dienst gebruikt/misbruikt om politiek te bedrijven door propaganda te verspreiden.
Het is helemaal afkeurenswaardig als zo’n functionaris volstrekte onwaarheden laat uitsturen door een officiële persvoorlichtingsafdeling.

Verder lezen

Commentaar: (Re)formashon

Denker

AD commentaar

Bijna net zoveel personen zetten zaterdag hun handtekening tijdens de Reforma-campagne van politicus Gerrit Schotte (MFK) als er zondag meededen aan de jaarlijkse sportieve loop van verzekeraar Guardian. Beide evenementen hebben verder helemaal niets met elkaar te maken, maar het geeft wel een beeld om hoeveel mensen het gaat. Verder lezen

Spelletjes met Wega di Number

Commentaar

Commentaar

De voorzitter van Fundashon Wega di Number Kòrsou (FWNK), Marius Römer, blijft maar zeggen dat er nu echt iets ten goede gaat veranderen bij de overheidsstichting. Zelf maakt hij al een paar jaar deel uit van het bestuur.
In zijn bestuursperiode vond ten minste een quickscan plaats. Wat is daar dan mee gedaan? Verder lezen

Commentaar: Bruggen bouwen

Commentaar

Commentaar

 

Bruggen bouwen

Curaçao heeft gisteren op indrukwekkende wijze afscheid genomen van Helmin Wiels.
Een paar uur lang stond alles even in het teken van de laatste eer aan de vermoorde politicus, die vandaag in kleine (familie)kring wordt begraven.
Terecht dat het afscheid groots was opgezet, met prominent medeleven van Aruba, Bonaire en Nederland, want iedereen op het eiland dient doordrongen te zijn van de ernst van wat er is gebeurd.
Curaçao heeft met de dood van Wiels een vooraanstaande politiek leider verloren, maar door de afschuwelijke manier waarop hij op zondag 5 mei van zijn leven werd beroofd is in één klap ook blootgelegd hoe kwetsbaar de jonge natie is.
De gemeenschap is door de schok niet meer dezelfde als daarvoor.
De ingehouden spanning, woede maar ook angst gisteren bij de herdenking in de Statenzaal was bijna voelbaar toen parlementsvoorzitter, premier en de fractieleiders het woord voerden. Daarmee vertolkte de volksvertegenwoordiging goed de gevoelens ook buiten het Statengebouw. Daar heerst ongeloof en onzekerheid.
Het is voorbeeldig hoe de familie, in het bijzonder de broers van Wiels en de partijtop van Pueblo Soberano, in staat blijken om de ongetwijfeld heftige emoties onder de aanhang in bedwang te houden.
Hun vader, broer, maar vooral hun leider is door een vooralsnog onbekende vijand van hen weggerukt.
En hoewel PS nog altijd de grootste coalitiepartij is, waarmee het op papier een stempel kan drukken op het politieke bestuur, zal in de praktijk de invloed van deze partij en daarmee de behartiging van hun belangen toch een stuk geringer zijn.
Na de dagen van rouw gaat het leven en gaat Curaçao verder.
De verwerking van het verlies, het herstel van de open wond, zal nog wel een tijdlang duren. Maar Curaçao moet vooruit.
Ten eerste zullen van nu af aan de ogen nóg scherper gericht zijn op de verrichtingen van politie en justitie.
Nam de bevolking tot nu toe genoegen met weinig tot geen informatie, na het afscheid van Wiels – waarbij zijn dood voor duizenden veel tastbaarder is geworden – is het noodzakelijk dat de autoriteiten veel meer en beter rekenschap afleggen, liefst zeer spoedig concrete resultaten laten zien.
Natuurlijk is er altijd een kans dat een zaak niet wordt opgelost, maar zeker in dit geval moet alles in het werk worden gesteld om de burgers ervan te overtuigen dat niets in de doofpot zal worden gestopt.
De laatste jaren zijn er teveel delicate en belangrijke kwesties geweest die door het Openbaar Ministerie niet tot een bevredigend einde zijn gebracht of misschien zelfs wel zijn blijven liggen en andere keren wordt van grote zaken nooit meer iets vernomen.
Dat is fnuikend voor het vertrouwen in gezag en rechtsstaat.
Wel is het hoopgevend dat ogenschijnlijk volop en intensief wordt samengewerkt door politiekorps en Recherche Samenwerkingsteam en tussen lokale eenheden en specialisten uit de andere delen van het Koninkrijk.
Dat en nog meer (internationale) samenwerking door middel van bruggen bouwen moet de sleutel zijn tot vergroting van de vuist tegen de (georganiseerde) misdaad en vermindering van de kwetsbaarheid.
Kwetsbaar is ook het openbare bestuur.
Al te lang en in teveel coalities is het een minimale meerderheid die het opneemt tegen en wint van een maximale minderheid, waardoor bij politieke besluitvorming bijna altijd de helft verliest en frustreert.
Democratie is óók dat de meerderheid voor de belangen van de minderheid opkomt.
De Curaçaose samenleving is te lang en te diep gespleten.

  • Qua ogenschijnlijk afwijkende politieke denkbeelden;
  • qua rijk en arm;
  • qua haves and have nots;
  • qua kansrijken en kanslozen;
  • qua wereldoriëntatie en eilandelijk isolement;
  • qua gedrevenheid en passieve houding;
  • qua betrokkenheid en onverschilligheid.

Met het verlies van Wiels is de kans op politieke instabiliteit nog groter geworden. PS/PAIS/PNP/Sulvaran steunt, evenals diverse voorgaande coalities, op een hachelijke 11/10-meerderheid.
Aan de vooravond van het aantreden van het politieke kabinet, dat het overneemt van het transitiekabinet, zal binnen de grootste regeringspartij Soberano zonder nog een echte nieuwe leider de discipline zwaar op de proef worden gesteld, om partij en ook Statenfractie bij elkaar te houden.
Eén parlementariër is voldoende om coalitie en regering te laten klappen.
Daar is met zoveel werk aan de winkel niemand bij gebaat.
Meer dan ooit zou het daarom beter zijn als de politieke basis wordt verbreed.

Bruggen bouwen dus.

Lastpost’ Huurman weg

Commentaar

Commentaar

 

Toegegeven, Jan Huurman houdt/hield van publiciteit.
Als de ex-Inspecteur voor de Gezondheidszorg de media niet zelf opzocht, dan was het in elk geval zo dat hij journalisten niet uit de weg ging.
Hij stond kranten, radio en televisie bijna altijd gewillig te woord.
Misschien iets vaker dan nodig, maar meestal trof hij doel en stelde hij zaken aan de kaak waarmee uiteindelijk vooral de belangen en rechten van de kwetsbare Curaçaose patiënt zijn gediend: de kwaliteit van de medische zorg op Curaçao in het algemeen, maar ook de bejaardenzorg die gekenmerkt wordt door een ongecontroleerde wildgroei, kraamklinieken al dan niet van de overheid, particuliere verslavingsklinieken en individuele medici.
De naam van de controversiële ‘lastpost’ Huurman staat garant voor felle discussies tussen voor- en tegenstanders; thuis of op feestjes, in het ziekenhuis, binnen de Vereniging Medisch Specialisten en zelfs in de ministerraad.
Vlak voor het einde van zijn contract kreeg de inspecteur het nog aan de stok met minister Whiteman van Gezondheid, zelf afkomstig uit de inspectiewereld waar hij jaren heeft gewerkt; Huurman zou zijn boekje te buiten zijn gegaan.
Wat daarvan ook waar en terecht is – want ook of vooral de inspecteur zelf moet zorgvuldig te werk gaan – feit is dat Huurman heel wat boven tafel heeft weten te krijgen.
Althans zaken benoemd en er tegen opgetreden.
Kwesties die soms al lang geleden scheef zijn gegroeid en door een combinatie van machtspelletjes, onmacht, onkunde en onverschilligheid nooit recht waren getrokken.
Pas toen de inspecteur zei dat de situatie binnen de operatiekamers echt niet door de beugel kon, en er niet voor terugschrok desnoods een of meer OK’s tijdelijk te sluiten, gebeurde er ook daadwerkelijk wat aan.
Nu hij heeft ontdekt dat enkele individuele specialisten zich schuldig maken aan fraude en vervalsing en er aangifte van heeft gedaan, is de Sociale Verzekeringsbank SVB pas begonnen met het terugvorderen van gemeenschapsgeld.
Het verweer van sommigen dat de inspecteur wel moet beseffen dat dit Curaçao is en geen buitenlandse standaarden kan hanteren, overtuigt allerminst; patiënten hier hebben net zoveel recht op degelijke medische hulp – zeker gezien de prijs die ervoor moet worden betaald.
Het verwijt dat Huurman man en paard heeft genoemd, is evenmin sterk.
In een kleine samenleving zijn namen al snel bekend en bovendien zouden anders andere chirurgen wel eens onterecht als ‘verdachten’ kunnen worden aangekeken.
Medici vervullen nu eenmaal een verantwoordelijke functie, waarvoor ze erg goed worden beloond; dan mogen ze ook verantwoordelijkheid dragen voor hun eigen handelen.
De onafhankelijkheid van de Inspectie voor de Gezondheidszorg mag nimmer ondergeschikt worden gemaakt aan de belangen van een kleine groep.
Onafhankelijke inspecteurs behoren de kwaliteit van de zorg te blijven bewaken.
Daar is de overheid te lang in tekort geschoten.
Mede daarom is het de hoogste tijd voor een serieuze, mondige patiëntenvereniging, die slachtoffers helpt met het indienen van klachten en het melding maken van fouten; en desgewenst gebruik maakt van de kracht van de publiciteit.
Samen staan patiënten sterk.

Dekking of ombuigen

Commentaar

Commentaar

Alles wat politici bedenken, daar hangt een prijskaartje aan en moet een financiële dekking hebben.
Zo niet, dan dient het geld ergens anders vandaan te komen; dit heet ‘ombuigen’.
Een goed en redelijk simpel voorbeeld is een beslissing van de ministerraad van het formeel niet-politieke transitiekabinet Hodge op 3 april, waarbij werd aangegeven geen bezwaar te hebben tegen het voorstel van Gezondheid, Milieu en Natuur GMN – Ben Whiteman zwaait er als minister namens regeringspartij Pueblo Soberano van Helmin Wiels de scepter – om voor 60-plussers en on- en minvermogenden het pakket basisverzekering ziektekosten uit te breiden.
Het gaat om uitbreiding met onder andere optische kunst- en hulpmiddelen (brillenglazen, monturen en lenzen) en tandheelkundige zorg.
Volgens de Sociale Verzekeringsbank SVB kost deze uitbereiding een totaalbedrag van zo’n 7 miljoen gulden (om precies te zijn 6,6 miljoen).
Dit bedrag is overigens nog exclusief de 3 miljoen die via de begroting van Sociale Ontwikkeling SOAW verzocht is ten behoeve van uitbreiding van het pakket basisverzekering ziektekosten; samen zou het gaan om ongeveer 10 miljoen.

Wat is 10 miljoen?
Misschien niet veel op een totale begroting, maar je moet het wel hebben; het moet wel ergens vandaan komen of verantwoord worden.
Hetzelfde geldt voor het gratis onderwijs, later het vrije onderwijs genoemd.
Nog steeds ontbreekt een paar miljoen, terwijl het schooljaar 2012/2013 bijna voorbij is en er spoedig opnieuw geld nodig is voor het door de politiek (lees: PS-leider Wiels) beloofde vrije onderwijs voor het schooljaar 2013/2014.
Terug naar de uitbreiding van het zorgpakket basisverzekering, waarvan werknemer en werkgever de rekening betalen door middel van een fors hogere premie ziektekosten.
Volgens de SVB zou de eerder genoemde uitbreiding voor 6,6 miljoen gefinancierd kunnen worden door compensatie te zoeken bij de budgetten voor andere medische kosten, alsook een ‘verdere’ reductie van de beheerskosten.
Hiervan, de beheerskosten van de SVB, werd vorige week bekend dat die in de ogen van het ministerie van Financiën al ‘te hoog zijn’ en, sterker, zelfs ‘jaarlijks stijgen’.
De minister van Financiën en zijn ambtelijke top zijn – terecht – streng.
Een politiek cadeautje is prima en sympathiek; ook als het prijskaartje dat daar aan hangt (op papier) wordt ingevuld, maar dan moet de aangegeven compensatie wel concreet zijn.
Volgens Financiën is de door de SVB aangewezen compensatie echter ‘absoluut niet specifiek’.
Het is duidelijk hoe de top van het ministerie en van Financiën en de bewindsman denken over kostenverhogingen in de zorg.
Ondertussen gebeurt het toch.
Wat ook gewoon doorgaat, zijn de uitgaven die een onveranderd stijgende lijn blijven vertonen, omdat de voorgenomen besparingen binnen de gezondheidszorg – althans tot voor kort – nog geen resultaten hebben opgeleverd.
Desondanks loopt de regering met de uitbreiding van het pakket een extra financieel risico.
Als de ‘oplossing’ maar niet is dat de rekening straks wéér bij burgers en bedrijven wordt gelegd.

Commentaar: Zuivere medici

Commentaar

Commentaar

Zuivere medici

De medisch specialisten zitten deze dagen in de hoek waar de klappen vallen.
Lang niet allemaal liggen onder vuur, maar door de opstelling van enkelen wordt wel de hele groep van circa honderd specialistische medici op Curaçao enigszins met de nek aangekeken.
Voor een groot deel roept de academisch gevormde beroepsgroep dit echter over zichzelf af.

Ten eerste omdat de vereniging die de belangen van de medisch specialisten behartigt, de VMSC, geen volledige openheid geeft over waar ze nu staat in de discussie over het nieuwe ziekenhuis. Was het eerder moord en brand over de erbarmelijke staat van het Sint Elisabeth Hospitaal (Sehos) op de huidige locatie in Otrobanda en het uitblijven van het zogeheten geïntegreerd medisch specialistisch bedrijf (GMSB), zoals dat in het plan-Pinedo (Fundashon Hospital Nobo) en het plan-Usona (Nos Hospital Nobo) nadrukkelijk wel het geval zou zijn.
Nu blijkt, volgens de projectleider GMSB, dat de specialisten hun medewerking aan verbetering van de zorg koppelen aan de behartiging van de eigen financiële belangen.
Met andere woorden: de eigen portemonnee is belangrijker.
En als zijn verwijt juist is, wil de VMSC niet spreken met de door de overheid aangestelde projectleider GMSB en ook niet met de projectleider NBG (nieuwe beloningsstructuur gezondheidszorg).
De belangenvereniging zou eveneens overhoop liggen met functionarissen van de Sociale Verzekeringsbank SVB, waarmee moet worden onderhandeld over budgettering van het inkomen van medici.
En in die sfeer lijken het Sehos en de VMSC tegen elkaar aan te zijn gekropen.

,,De steun van de VMSC voor nieuwbouw bij het Sehos komt daardoor in een bijzonder daglicht”

, aldus de brief aan premier Hodge.
Emotie en belangen spelen in de besluitvorming over een nieuw ziekenhuis al te lang een te grote rol en rationele overwegingen doen er nog nauwelijks toe.
Dat is een kwalijke zaak, zeker als dit over de hoofden gebeurt van een behoeftige bevolking.
Nog kwalijker is het dat het VMSC-bestuur er niet voor terugschrikt om openlijk de inspecteur gezondheidszorg te dreigen, of in elk geval aan te geven, consequenties te verbinden aan zijn gang naar het Openbaar Ministerie in verband met door hem geconstateerde fraude en vervalsing door twee medici.
De vereniging komt dan weliswaar op voor de belangen van haar leden, maar dat dient ze te doen voor álle leden en daar hoort óók bij (helpen) schoon schip te maken en juist alle medewerking te verlenen aan het zuiver houden van het eigen beroep.
Door eenzijdig de communicatie met derden te verbreken bewijst de VMSC zichzelf noch haar leden een dienst.

Belofte maakt schuld

Commentaar

Commentaar

Belofte maakt schuld

Het kan een spannend Statendebat worden als het Curaçaose parlement later vandaag vergadert over twee al veel langer heikele onderwerpen: het zogenoemde gratis onderwijs, later ‘vrij onderwijs’ genoemd; en het nieuwe ziekenhuis. In de politiek wordt alles vloeibaar en is alles mogelijk – en het is dus ook zeer goed mogelijk dat het debat als een nachtkaars uitgaat – maar op papier staan de twee grootste coalitiepartijen, Pueblo Soberano enerzijds en PAIS anderzijds, in het debat politiek tegenover elkaar.
Anders gezegd: houden, of beter: hielden, ze er volstrekt afwijkende standpunten op na.
Die verschillen kunnen met de fluwelen handschoen worden weggepoetst – althans niet in de politieke arena bij uitstek, de Staten, in het openbaar worden uitgevochten.
Ze kunnen echter ook zorgen voor de eerste scheurtjes in de nog jonge coalitie van PS/PAIS/PNP/Sulvaran.
Het zou de tweede smet zijn op de regeringscombinatie, nadat het plotselinge ontslag van het ‘takenkabinet’ Hodge en vooral de uitermate slechte communicatie daarover door de partijen zorgde voor een eerste forse deuk in het maatschappelijk vertrouwen.
Een derde smet zou aanstelling van Ivar Asjes (PS) als premier van het hiernavolgende politieke kabinet zijn, want hij is om talloze redenen in binnenland en Koninkrijk té zwaar omstreden, maar daar gaat het in het debat vandaag niet over.
De vergadering begint met ‘enseñansa liber’ (vrij onderwijs) door Stichting Studiefinanciering Curaçao.
Hét stokpaardje, bijna heilig verklaard zelfs, van Soberano en PS-leider Helmin Wiels.
Het leidde onder het kabinet Schotte al tot enorme spanning, bijna een breuk, omdat Wiels het er coûte que coûte ( het koste wat het wil, tot elken prijs. red. )door wilde drukken en MFK-premier Gerrit Schotte financieel echt geen ruimte zag op de reeds door tekorten geteisterde overheidsbegroting en voor het eerst tegengas gaf met de opmerking dat het moest zijn afgelopen om telkens voor ‘Sinterklaas’ te spelen.
Het geld kwam er toch; niet van de begroting, ook niet als dubieuze lening van overheidsbank PSB – waar de huidige transitiepremier Daniel Hodge leiding gaf en straks weer geeft – zoals aanvankelijk de bedoeling was, maar door ‘dividenduitkering’ van overheids-nv Refinería di Kòrsou (RdK).
Ondanks allerlei juridische en niet-juridische bezwaren, onder andere van het terecht strenge College financieel toezicht (Cft), kwam het gratis/vrij onderwijs er dus toch.
MFK van Schotte was door de knieën gegaan voor Wiels, die bovendien openlijk had gedreigd dat Schotte op het moment dat hij bij de gouverneur het ontslag van zijn kabinet zou aanbieden in de boeien zou worden geslagen.
In die tijd speelde PAIS van Alex Rosaria nog geen rol van betekenis, maar voerde al wel effectief buitenparlementaire oppositie en in de aanloop naar de verkiezingen sprak de kersverse partij zich uit tégen het zogenaamde gratis onderwijs, zeker de manier waarop dit vorm was gegeven.
In de begroting 2013 is er niets opgenomen over (financiering van) vrij onderwijs, maar dat kan volgens Wiels alsnog in een aangepaste begroting – zonder overigens aan te geven waar het geld vandaan moet komen of wat dan geschrapt kan worden.
Bij het andere heikele punt geldt min of meer hetzelfde, maar omgekeerde: door de prestigestrijd die ervan is gemaakt, heeft Rosaria van PAIS Nos Hospital Nobo (NHN) op het voormalige Amstelterrein naar de prullenbak verwezen en de ‘incrementele’ bouw van het nieuwe ziekenhuis op het huidige terrein van het Sint Elisabeth Hospitaal (Sehos) bijna als ononderhandelbaar verklaard.
Het is voor de tweede grootste regeringspartij, die nog maar pas nieuw is in het parlement, zo’n breekpunt dat het zelfs een afscheiding van de huidige minister van Economische Ontwikkeling, Steven Martina, waard is.
De vraag is of iedereen in de partij en in de fractie er zo over denkt, maar feit is dat partner PS tot voor kort nog gewoon geloofde in NHN en dat onder Schotte volop steunde.
Volgens de (ambtelijke) adviezen kosten allebei (meer) gemeenschapsgeld: vrij onderwijs (zoals Soberano eist) en de vernieuwbouw van het Sehos (zoals PAIS afdwingt).
Maar met een gunstig advies van het Cft op zak, namelijk dat Curaçao ‘grotendeels voldoet’ aan de aanwijzing van de Rijksministerraad – overigens het werk van interim-kabinet Betrian en vooral van het transitiekabinet Hodge, hoewel half afgerond omdat reparatiewetgeving nodig is en de verhoogde omzetbelasting achterweg bleef: een kniesoor die daar op let.
Als partijen principieel zijn, houden zij voet bij stuk (PAIS tegen gratis/vrij onderwijs en PS voor NHN en dus tegen incrementele bouw Sehos).
Maar waarschijnlijker is dat er een uitruil zal plaatsvinden.
Dan kan de huidige coalitie blijven zitten en het politieke kabinet dat er nu snel moet komen vorm geven, waarbij het wel opvalt dat tot nu toe geen van de partijleiders – Wiels van PS, Rosaria van PAIS, Humphrey Davelaar van PNP en onafhankelijk Statenlid Glenn Sulvaran – het aandurft om daar zélf zitting in te nemen.
Is dat laf of gewiekst?
Door hun parlementszetel niet op te geven, spelen ze in elk geval op zeker, maar tegelijk geven zij hiermee niet het geruststellende signaal af zelf alle geloof te hebben in lang voortbestaan van hun regeringssamenstelling.
Met de tijdelijke regering Hodge keerden de in het regeerakkoord beloofde ‘pas’ (vrede) en ook ‘trankilidat’ (rust) weer enigszins terug. Nu nog de belofte van ‘prosperidat’ (welvaart/welzijn) inlossen.

Pourier danste alleen

Commentaar

Commentaar

Hoe gaat Miguel Pourier, die zaterdagavond overleed, de politieke geschiedenis in?
Niet alleen als tweevoudig premier van de toenmalige Nederlandse Antillen, nadat hij eerder al eens minister was geweest en leiding had gegeven aan een zakenkabinet, en ook niet alleen als degene die er – samen met de door hem opgerichte toen nog maatschappelijke beweging PAR, nog geen partij – voor zorgde dat Curaçao tegen alle verwachtingen in massaal koos voor het behoud van de Antillen van Vijf.Jammerlijk zal Pourier ook als de Antilliaanse minister-president de geschiedenis ingaan die door Nederland in de kou is laten staan.
Nederlands vermoedelijk trouwste bondgenoot in het Caribische deel van het Koninkrijk.
Na de winst van het referendum (1993) volgde al snel daarna ook de verantwoordelijkheid voor het politieke roer.
Door de financiële puinhoop, die voor het eerst echt in kaart werd gebracht, kwam Pourier niet of nauwelijks meer toe aan de gewenste staatkundige ‘nation building’.
Als uitvloeisel van het rapport ‘Schuld of Toekomst’ (1996) van Van Lennep hebben de eilanden zich onder Pourier onderworpen aan wat werd aangeduid als het ‘IMF-traject’.

Het Internationaal Monetair Fonds ging tussen Willemstad en Den Haag staan, zodat Nederlandse politici hier hun vingers niet aan hoefden te branden; en telkens wanneer (net) niet aan alle strenge eisen was voldaan, gaf de regering op het Binnenhof niet thuis.
Eerst onder het kabinet Pourier I en vervolgens onder het kabinet Pourier II.
In die jaren zijn zéér ingrijpende maatregelen doorgevoerd:

  • het ambtenarenapparaat werd met een derde teruggebracht,
  • de verfoeide omzetbelasting werd ingevoerd,
  • de loonkosten van de overheid teruggedrongen van bijna 70 naar zo’n 40 procent van de begroting,
  • de achterstand in de belastinginning werd ingelopen,
  • de arbeidsmarkt geflexibiliseerd,
  • overheidsbedrijven geprivatiseerd,
  • de toelating van Europese Nederlanders op de eilanden werd verruimd.

Als gevolg van de bezuinigingen steeg de werkloosheid (ondanks de aanzienlijke migratiegolf), daalde de koopkracht en kromp de economie.
Dat was te verwachten, zelfs voorspeld, maar Nederland zou – zo was aan Pourier beloofd – met (begrotings)steun over de brug komen.
Het compenserende investeringsprogramma was wél afgesproken, maar is er niet gekomen. Ook na het IMF-traject niet.

Van die befaamde ‘pas-de-deux’ (de Antillen een stap, Nederland een stap, etc.) die in 2000 schriftelijk was toegezegd, is geen sprake geweest.
Wel werden er aan hem steeds weer nieuwe voorwaarden, nieuwe eisen gesteld, waar de eilanden onder zijn aanvoering aan moesten voldoen.
Daardoor, met de eindstreep in zicht, werd Pourier toch aan zijn lot overgelaten.
Met de belofte aan de bevolking dat er na zuur zoet zou komen, die niet goed kon worden waargemaakt, was zijn rol daarna uitgespeeld en konden populisten als Anthony Godett (FOL) makkelijk fors terrein winnen, juist door zich (toen) flink af te zetten tegen het Europese deel van het Koninkrijk.
Tegelijk was hiermee de heruitvinding van de Antillen van Vijf definitief ten dode opgeschreven, hoewel ook Sint Maarten – opgejut door de Sint Maartense politici – daar al snel (in een tweede referendum amper zes jaar later) een bom onder had gelegd.
Het is niet voor niets dat de herstructurering (lees: ontmanteling van de Antillen) uiteindelijk alleen slaagde nadat de torenhoge schulden van ieder van de eilanden – met Curaçao als voormalig bestuurscentrum voorop – door Nederland waren gesaneerd.
De basis daarvoor werd uiteindelijk gelegd tijdens de Slotconferentie van 2006.
Dat was niet lang nadat Pouriers opvolger, Etienne Ys, in 2005 haarfijn tegenover de Tweede Kamer uit de doeken had gedaan waar het allemaal mis was gegaan.
Hij verklaarde dat een van de medewerkers in Fort Amsterdam ooit eens treffend had opgemerkt dat als Amerika voor de Marshall-hulp dezelfde eisen aan Nederland had gesteld als Nederland aan de Antillen stelde, Nederland nog steeds de oorlog niet te boven zou zijn gekomen.

Ook uit neutrale, niet politieke hoek kwam – zij het in bedekte maar zeker niet minder betekenisvolle bewoordingen – kritiek op het almaar niet nakomen van gemaakte afspraken.
In 2001 hield Centrale Bank-president Emsley Tromp een belangrijke speech over zes jaar IMF-traject zonder de al in 1995 in het vooruitzicht gestelde begrotingssteun uit Nederland. Pourier bleef echter geloven in het ‘samen inhoud geven aan de betekenis van het Koninkrijk’. Maar stond uiteindelijk toch met lege handen; pas veel later erkend.
Door de Haagse politieke kortzichtigheid – wellicht ingegeven door wantrouwen – was juist een verdediger van het Koninkrijk in de steek gelaten.

Pourier danste de ‘pas-de-deux’ alleen.

Commentaar: Weerstand

Commentaar

Commentaar

Onder het mom van ‘Geen verandering zonder weerstand’ lijkt het transitiekabinet Hodge wat laconiek om te gaan met de protestgeluiden uit de samenleving tegen de bezuinigingsmaatregelen, waarbij tot nu toe vooral het bedrijfsleven en werknemers het moeten ontgelden.
Maar voor een lichtvaardige omgang met de kritiek van de sociale partners is geen plaats.
Kolaborativo drukt het nog netjes uit, maar het orgaan waarin werkgevers en vakbonden bijeen komen om – het liefst – samen met de overheid oplossingen te vinden, voelt zich niet serieus genomen door de regering(en). Werden zij door het voormalige kabinet Schotte niet eens binnengelaten, de interim-regering Betrian startte terecht een nationale dialoog op.
Maar na de instemming van de Staten met de basisverzekering ziektekosten en de aanpassing van de ouderdomsvoorziening blijkt onder Hodge de inbreng van de partners nauwelijks terug te vinden in de wet.
Bedrijven en hun werknemers mogen wel extra betalen, maar hebben vrijwel geen inspraak.
De premier en zijn transitieministers zeggen dat ze bij hun besluitvorming geen rekening hoeven te houden met electorale gevolgen, immers zij zelf zijn geen gekozen politici en hun ‘termijn’ eindigt halverwege dit jaar.
Dat zij knopen kunnen doorhakken omdat de huidige bewindslieden in Fòrti niet hoeven te worden herkozen, is zeker een voordeel.
Want besluiten moeten er vallen en snel.
Maar ook deze bestuurders moeten wel rekenschap afleggen en om zaken langdurig goed te regelen, hebben zij onmiskenbaar de input van sociale partners nodig.
Hen aan de zijkant laten staan werkt op den duur averechts en kan leiden tot tegenwerking en boycot.
Om dat te voorkomen en tijd te winnen, beloofde de tijdelijke regering reparatiewetgeving. Maar de vraag is of dit soelaas biedt, want elke reparatie in de zin van minder bezuiniging en een blijvend gat in de begroting moet op alternatieve wijze worden opgevuld.
Zo niet, kan het kabinet het schrappen van de aanwijzing door de Rijksministerraad wel vergeten.
Beter is dus om de grote problemen – financieel, economisch, politiek, sociaal en maatschappelijk – in voortdurend gesprek met de vakorganisaties en het bedrijfsleven te lijf te gaan.
Een breed gedragen akkoord is een must.
Eerst werden de eigen ambtenaren ontzien van de bvz-maatregelen, nu beklagen de partners zich erover niet te zijn gehoord.
Met het zicht op de aanstaande wijziging van de omzetbelasting, die hoe dan ook moet zorgen voor meer overheidsinkomsten, doet het kabinet er goed aan niet alle krediet te verspelen.

Commentaar: Wachten waarop?

Commentaar

Commentaar

Het transitie- of takenkabinet heeft bij zijn aantreden gesteld dat het binnen twee maanden een beslissing zou nemen over het nieuwe ziekenhuis.
Ondertussen zijn die twee maanden verstreken zonder dat er enige aankondiging van de zijde van de ministerraad over is gedaan.
Het is onverantwoord nog langer te wachten met een beslissing. Wat maakt het nemen van het besluit zo moeilijk?
Het verschil van inzicht misschien, tussen de (politieke) coalitiepartijen enerzijds en de (zakelijk/deskundige) regering anderzijds?
De ministers zijn wel door de coalitie aangesteld, maar de regering regeert.
En dit dient op behoorlijke en verantwoorde wijze te gebeuren.
Er liggen twee plannen: een voor een geheel nieuw ziekenhuis op het Amstel-terrein en de ander voor zogenaamd ‘incrementele’ bouw op het terrein van het bestaande Sint Elisabeth Hospitaal (Sehos).
Aan het eerste plan is reeds twee jaar gewerkt (ten tijde van de regering Schotte, die op haar beurt het plan van Hospital Nobo van professor Pinedo naar de prullenbak verwees).
Er is een aanbesteding gedaan die heeft geleid tot het selecteren van een aannemer.
Er ligt een business case aan ten grondslag, die is getoetst door overheidsaccountant Soab.
Naar verluidt is de financiering mogelijk binnen de strakke kaders van de aanwijzing van de Rijksministerraad om de Curaçaose begroting op orde te krijgen.
Uitvoeringsorgaan Usona stelt dat de bouw direct kan beginnen.
Een nadeel is mogelijk de bereikbaarheid.
Niet in geografisch opzicht, maar bij extreem weer, want het Amstel-terrein was moeilijk toegankelijk tijdens en na tropisch storm Tomas.
Otrobanda is voor de meesten bekend en dus vertrouwd terrein.
Mensen komen hier al jaren en het ligt centraal.
Het ziekenhuis is verbonden aan stadsdeel Otrobanda.
Het ontwerp gaat uit van stapsgewijze bouw op diezelfde locatie.
De onderdelen van het nieuwe ziekenhuis worden één voor één gebouwd, en de oude delen één voor één gesloopt.
Dit heeft als voordeel dat de nieuwe afdelingen direct betrokken kunnen worden zodra zij klaar zijn.
Er zijn echter ook grote nadelen, zo blijkt uit een onderzoek van TNO uit 2010.
TNO stelt dat incrementele bouw in Otrobanda naar schatting langer zal duren dan nieuwbouw op een andere locatie.
Ook zal het vermoedelijk meer kosten.
Bovenal levert het een enorme overlast op voor de patiënten, de omwonenden en de winkeliers in de binnenstad.
Tevens ligt er een pittig juridisch-economisch advies over mogelijke consequenties bij het niet doorgaan van nieuwbouw op het Amstel-terrein.
Dit waarschuwt zelfs voor ‘onbehoorlijk bestuur’.
Maar het is tijd dat de transitieregering zich van haar taak kwijt en de bevrijdende beslissing neemt.
Daarvoor is zij aangesteld.
Waar wordt nog op gewacht?

Wiels

vadersEn daar zat hij dan die woensdagavond in de privéshow van het knapste jongetje van de klas, de pedante Pauw, en de begrijpende wijze schoolmeester met pensioen Witteman.
Uit keihard mahoniehout gehakt zat hij daar, zich enigszins verwonderend over het gemêleerde gezelschap aan tafel.
Zo werd hij geflankeerd door de fractievoorzitter van de VVD in de Tweede Kamer Halbe Zijlstra.
Zijlstra bekende dat hij eens stage had gelopen op Curaçao en zelfs de wijk Marchena kende.
Een echte deskundige dus.

Tegenover de ultieme leider van Pueblo Soberano, voor het reguliere interparlementaire overleg in Nederland, zat de ex-voorzitter van de verboden pedofielenvereniging Martijn, die zich ietwat bleekjes en nogal verontwaardigd beklaagde over het gegeven dat de ruiten van zijn respectievelijke woningen maar steeds werden ingegooid, dat hij met regelmaat bedreigd werd en dat het hebben van een seksuele relatie met een zesjarig kind toch door de beugel moest kunnen in een vrij land.
Zo’n kind vroeg er immers zelf om.
Een echte deskundige dus.

Wiels fronste slechts de wenkbrauwen, gaf geen krimp en deed er een diep zwijgen toe. H
ij deed me denken aan een wezen van een buitenaardse planeet die in het gekkengesticht van Den Haag is geparachuteerd, een oord waar alles maar moet kunnen met het oog op de heilige vrijheid van vereniging en meningsuiting.
Het is Wiels die de toehoorders en tv-kijkers geduldig uitlegt dat zakken persoonlijk eigendom zijn van zwarte piet, een soort vakgereedschap zodoende om stoute kinderen af te voeren, en dat dit per se geen body bags zijn om rijksgenoten naar het overzeese vaderland te deporteren. Waarop Zijlstra hier snedig aan toevoegt dat het woord makamba volgens hem zoiets betekent als mof in Nederland.
De ‘mof’, op middelbare scholen nog decennialang de bijnaam van de gehate leraar Duits, de lijfelijke plaatsvervanger van de bezetter.
Wiels vertrekt geen spier.
Hij geeft geduldig zijn visie over onafhankelijkheid, een eiland op weg naar volwassenheid met een deugdelijk bestuur, een economie op peil en een adequaat onderwijssysteem.
Niets geen klagen, op eigen benen staan na het allesbeslissende referendum over een jaar of tien. Hij legt uit dat er toch wel aanzienlijke cultuurverschillen tussen Nederland en de Antillen bestaan, dat de meeste Haagse parlementariërs niet eens weten waar Curaçao ligt en dat het eiland al honderden jaren nauwe handels- en familiaire banden onderhoudt met buurland Venezuela.
Dat de onafhankelijkheidsstrijders de Curaçaoënaars Brion en Piar in het Venezolaanse Pantheon bijgezet zijn.
Tezelfdertijd, van minuut tot minuut te volgen op een ander net, nadert de baar van Hugo Chávez, stapvoets en omstuwd door tienduizenden aanhangers, de Militaire Academie van Caracas, waar Chávez als cadet eens zijn carrière begon.

Het zwaard van Simón Bolívar gaat de lijkkist vooraf.
Dat is wel andere koek dan dat nostalgische terugverlangen naar de zeventiende eeuw, de gouden eeuw voor enkele geprivilegieerden, in de toenmalige republiek.
Het was de eeuw van de VOC en WIC.
In Venezuela mag de kiezer over enkele weken gaan uitmaken wie de nieuwe president wordt. Belangrijk voor Zuid-Amerika, belangrijk ook voor Curaçao.
Capriles en Maduro zijn de kandidaten.
Waar hebben wie die achternamen niet eerder gehoord?
Waar een klein land niet groot in kan zijn.

RdK moet dokken

Commentaar

Commentaar

Met het besluit dat overheids-nv Refinería di Kòrsou bijna 54 miljoen moet betalen aan een andere overheids-nv, energiebedrijf Aqualectra, wordt een eerdere foute handeling van het kabinet Schotte ‘rechtgezet’.
Er wordt alsnog recht gedaan aan de vergoeding voor de overdracht van de aandelen Aqualectra in de BOO-krachtcentrale, die onder de toenmalige regering ‘om niet’ in handen kwamen van RdK. Belangrijk is ook dat hiermee nutsbedrijf Aqualectra wordt geherkapitaliseerd, waarmee de financierbaarheid van het water- en stroombedrijf wordt verbeterd.
Die financierbaarheid door commerciële financiële instellingen is dringend noodzakelijk om Aqualectra te moderniseren en uit de financiële coma te doen ontwaken.
De 54 miljoen is overigens minder dan waar een paar weken terug nog rekening mee werd gehouden, namelijk circa 65 miljoen gulden die RdK aan Aqualectra moest voldoen.
Cruciaal is echter dat het besluit ten tijde van Schotte van een symbolische gulden voor de aandelen wordt teruggedraaid.
Al ten tijde van de interim-regering Betrian – de regering tussen het ontslagen kabinet Schotte (MFK/PS/MAN) en het huidige transitiekabinet Hodge (PS/PAIS/PNP/Sulvaran) – werd door de ministerraad besloten dat Aqualectra alsnog de ‘fair market value’ van de aandelen van Integrated Utility Holding (IUH), zoals Aqualectra officieel heet, in BOO ten tijde van de overdracht om niet aan RdK vergoed zou moeten krijgen.

Een en ander geeft aan dat zowel Betrian als Hodge van oordeel is dat de overdracht om niet een ‘foute transactie’ was; indertijd, ondanks duidelijke adviezen om het niet te doen, er doorheen gedrukt door de toenmalige vertegenwoordiger van de overheid.

De overheid (lees: regering Schotte) en adviseurs (onder anderen advocaat Eric de Vries van HBN Law) hadden bij de constatering dat BOO ‘geen waarde had’ enkel gekeken naar de technische staat en kennelijk geen rekening gehouden met de aanzienlijke contractwaarde; de Isla-raffinaderij betaalt tot 2019 jaarlijks bijna 40 miljoen dollar aan Curaçao Utility Company Holdings (CUC Holdings, tegenwoordig Curaçao Refinery Utilities, CRU) voor BOO-producten (stroom, stoom, lucht en luchtdruk).
Ook is geen of onvoldoende rekening gehouden met de ernstige financiële consequenties van deze overdracht om niet.
Zo berichtte het Antilliaans Dagblad in december 2012 dat Aqualectra op dat moment geen groen licht kreeg van accountant KPMG – vooralsnog geen goedkeurende verklaring – voor de jaarrekening 2010 (Aqualectra reageerde op deze berichtgeving met de mededeling dat ‘de accountant bezig is met het afronden met het controleproces’).
Dat bleek uit een brief van KMPG Accountants op Curaçao gericht aan de directie (Darick Jonis was en is nog de enig overgebleven directeur, nadat de rest onder Schotte werd weggestuurd) en aan de Raad van Commissarissen (met aan het hoofd de in de ogen van het interim-kabinet Betrian en de transitieregering Hodge zeer omstreden, intussen aan de kant gezette, president-commissaris Oswald van der Dijs, aangesteld door de vorige regering Schotte).

Wiels kan het met bloot oog niet zien.

Commentaar

Commentaar

TWEE JAAR GELEDEN WAS HIJ DEEL VAN DE GROEP.
LEES WAT HIJ DAAR NU OVER ZEGT.

Statenlid Helmin Wiels  van de grootste partij bij de  afgelopen verkiezingen,  Pueblo Soberano, is blij  dat de kennis van Reda Sosial  zal worden gebruikt  voor de aanpak van armoede.

,,Ik kan niet begrijpen  waarom we met Plan Nashonal  begonnen zijn.
Terwijl  instanties veel eerder  al een integraal beleidsplan  hadden ingediend,  gebeurde daar niets mee.
In plaats daarvan kwamen  bestuurders met andere  uitspattingen, zogenaamd  briljante ideeën. Als er in  die twee jaar tijd iets is dat  door Plan Nashonal gerealiseerd  is moeten ze me  dat tonen, want met het  blote oog kan ik het niet  zien.

Aldus Helmin Wiels

plan zoveel

Bestuurlijke aansprakelijkheid Aruba verder dan Curaçao

Commentaar

Commentaar

Ministers op Aruba kunnen al lang op basis van de Arubaanse Comptabiliteitswetgeving persoonlijk aansprakelijk gesteld worden voor misbruik of verkwisting van overheidsgelden, zo blijkt uit een op Aruba uitgesproken vonnis in 2009 tegen de toenmalige minister Glenbert Croes (OLA).
Een jaar later, in 2010, wordt dit vonnis in hoger beroep onderschreven.

De Comptabiliteitswet bevat regelingen over beheer en verantwoording van overheidsmiddelen.
Buiten de Comptabiliteitswetgeving oordeelde het gerecht in de zaak Croes ook dat besluiten genomen in de ministerraad een land niet kunnen binden en dat derden daar geen rechten aan kunnen ontlenen.

,,Het is de verantwoordelijke minister, die al dan niet het land bindt jegens derden, niet de ministerraad”

, aldus het vonnis.

De Staten zouden overigens wel bevoegd zijn, maar is in het geval Croes niet aan de orde gekomen.
Het geeft deze analyse in verband met de vorige week aangenomen motie waarin de Raad van Advies (RvA) opgedragen wordt de mogelijkheden te onderzoeken die er al bestaan of mogelijk nog gecreëerd moeten worden om bestuurders – ministers en Statenleden – persoonlijk verantwoordelijk te stellen voor slecht beleid, verkwisting van publiek geld en overtreding van de wet.
In de motie wordt geen melding gemaakt van de Curaçaose Comptabiliteitswetgeving, terwijl hier dus ook mogelijkheden voor aanpassing met het gewenste doel van persoonlijke aansprakelijkheid van bestuurders.
Volgens een juridisch expert is de Curaçaose Comptabiliteitswetgeving anders dan de Arubaanse, maar kunnen hier dus naar voorbeeld van Aruba wel aanpassingen in aangebracht worden.
De RvA zou zich ook hierover kunnen buigen.

De kwestie rond Croes betrof een als minister ondertekend protocol met de vakbond van het water- en energiebedrijf WEB dat een overheids-nv is, waarin afgesproken werd dat de werknemers voor het uitblijven van indexering van hun bezoldigingen tot 1992, alsnog een bedrag ontvangen van in totaal 677.003,87 gulden.
In de periode voor 1992 waren de WEB-medewerkers nog ambtenaren.
Na dit jaar werd WEB nv verzelfstandigd en hadden de werknemers geen status meer van ambtenaar.
In 1983 werd voor alle ambtenaren – dus toen ook nog voor de WEB-medewerkers – de indexering bevroren in verband met de economische situatie.
Pas in 1994 besloot de regering weer over te gaan tot indexering, die uiteindelijk pas in 1996 heringevoerd werd.
Hoewel de toenmalige ministerraad, waarin ook Croes zat, instemde met het protocol, oordeelde enkele jaren later de nieuwe ministerraad, met daarin geen Croes, dat hij persoonlijk aansprakelijk gesteld moest worden voor de kosten die het land heeft moeten maken op basis van het protocol, waarvoor op dat moment geen geld op de begroting gereserveerd stond.
In het vonnis staat:

,,Ingevolge het eerste lid van artikel 31 van de Comptabiliteitswetgeving is een minister uitsluitend bevoegd om op naam en voor rekening van het land kosten te maken, indien hij daartoe is gemachtigd in de landsverordening tot vaststelling van de begroting van zijn ministerie voor het betreffende dienstjaar.”

Het tweede lid van dit artikel stelt dat als de minister in strijd heeft gehandeld met het eerste lid, hij persoonlijk aansprakelijk wordt gesteld voor de financiële gevolgen voor het land.
Volgens het gerecht gaat de Comptabiliteitswet vooral over deugdelijkheid van bestuur en moet via deze wet voorkomen worden dat de financiën van een land, bijeengebracht door de belastingbetaler, worden aangewend om de gevolgen van onrechtmatig handelen van een minister te dekken.
Volgens artikel 14 van de Arubaanse Comptabiliteitsverordening was voor de begrotingsonderscheiding door Croes, een machtiging bij Landsverordening vereist, aldus het vonnis.
De artikelen in de Curaçaose Comptabiliteitswetgeving die het meest in de buurt komen van de Arubaanse, zijn de artikelen 39 en 40.
De toelichting legt daarover uit dat als een rechtshandeling onbevoegd wordt aangegaan deze nietig is en het Land Curaçao daar niet aan gebonden is.
Het Land hoeft daaraan dan dus geen uitvoering te geven.

De expert:

,,Als een minister een rechtshandeling aangaat waarvan vaststaat dat hij niet bevoegd is (art. 40), dan is het Land Curaçao niet gebonden. Het is dan aan de wederpartij om eventueel de minister privé aan te spreken voor schadevergoeding. De vraag is of dat succes zal hebben, omdat de wederpartij kan weten, of had kunnen weten, dat de minister die bevoegdheid niet had.”

Commentaar: Aansprakelijkheid

commentaar

Gelukkig heeft een ruime meerderheid in de Staten van 14 van de 21 leden en zes van de zeven fracties ingestemd met een voorstel dat beoogt ministers die gemeenschapsgeld onrechtmatig besteden daarvoor persoonlijk aansprakelijk te stellen.

In de motie vraagt het parlement aan de regering om de Raad van Advies na te laten gaan welke mogelijkheden er nu al bestaan of anders gecreëerd kunnen worden om ministers verantwoordelijk te houden voor hun wandaden, geldverkwisting en overtreding van de wet.
Eigenlijk de normaalste zaak van de wereld. Zoals eenieder verantwoordelijk is voor zijn handelen en daden, zeker als deze schadelijke gevolgen hebben voor een ander of tegen het algemeen belang indruisen, zo ook moeten politieke bestuurders aansprakelijk kunnen worden gesteld als zij de samenleving min of meer bewust schade aandoen.

Daar kan niemand het mee oneens zijn, zouden de meesten zeggen.
Daarom is het des te opmerkelijker dat alle coalitiepartijen vóórstemden, plus twee oppositiepartijen, maar dat Movementu Futuro Kòrsou (MFK) van ex-premier Schotte als enige zelfs openlijk tégenstemde.
MFK voelt zich waarschijnlijk aangesproken, wellicht omdat in de overwegingen van de motie staat dat de financiële toestand van het land ‘delicaat’ is – wat door de partij van Schotte nog steeds glashard wordt ontkend – en dat diverse rapporten intussen voldoende aantonen dat de openbare financiën de laatste paar jaar uitermate slecht werden beheerd; met als gevolg ondercuratelestelling door een aanwijzing van de Rijksministerraad.
Er wordt tevens verwezen naar een eerdere motie, namelijk van 14 juni 2012, waarin het gevoerde financieel beleid wordt afgekeurd.
Toen was MFK’er Jamaloodin minister van Financiën.

Toch vormde MFK al die tijd niet alleen de regering; dat waren ook MAN van Cooper en PS van Wiels.
Deze laatste voert nu als grootste coalitiepartij de huidige (transitie)regering aan en MAN zit in de oppositiebankjes.
Allebei stemden desondanks vóór de motie ingebracht door de jongste partij in de Staten, PAIS van Rosaria.

Terecht, want hoewel ook zij de ‘gezonde startpositie’ die Curaçao kreeg op 10-10-’10 ontkenden, is er alom wel degelijk het besef dat het land er twee jaar na de miljardensanering momenteel weer een stuk slechter voor staat.
Politieke bestuurders moeten verantwoordelijk worden gehouden voor wanprestaties, zoals op Aruba gebeurde met ex-minister Glenbert Croes die in 2009 wegens onrechtmatig handelen werd veroordeeld tot betaling van schadevergoeding.

Dan kijkt een politicus wel beter uit.

Ambtenaar

commentaar

De wereld op z’n kop.
Terwijl het de overheid is die financiële tekorten heeft, weigeren de overheidsdienaren een steentje bij te dragen aan het wegwerken ervan en moeten personen buiten de overheid daarvoor opdraaien.
Het is ronduit teleurstellend dat de transitieregering Hodge, in het zadel geholpen door PS/PAIS/PNP/Sulvaran, er niet in is geslaagd om de ambtenarenbonden ervan te overtuigen dat ook van hén een bijdrage wordt verwacht.
Al vanaf het aantreden van het interim-kabinet Betrian werd de bevolking meegedeeld dat de tijd van uitdelen voorlopig achter ons ligt, maar dat het nu een kwestie is van het ‘verdelen van de pijn’.
Iedereen zou offers moeten brengen.
Maar met de ondertekening deze week van ‘het akkoord dat er geen akkoord is’, wordt het fundament daarvoor – voor het gezamenlijk een offer brengen – weggeslagen.
Wat met de nationale dialoog moeizaam is bereikt, namelijk de bereidheid van werkgevers en werknemers in de private sector, loopt nu het risico vroegtijdig te stranden.
Want wat in wezen de basis is van de dialoog, solidariteit en iedereen levert naar draagkracht in, is kennelijk niet van toepassing op ambtenaren.
Voor hen verandert er niets aan de lucratieve, te dure, ziektekostenregeling.
En terwijl de inkt van het ‘akkoord dat er geen akkoord is’ nog maar nauwelijks was opgedroogd, kondigde een vakbondsleider meteen al aan dat nu alles in het werk wordt gezet om voor ambtenaren ook hun pensioenstelsel ongemoeid te laten.
Curaçao telt hiermee twee soorten burgers:

  • de gewone mensen die wél geacht wordt offers te brengen (hogere premies, minder dekking, latere pensioenleeftijd, minder koopkracht)
  • en ‘speciale burgers’, namelijk ambtenaren.

Zij hoeven met een verwijzing naar het blijkbaar heilige sociaal statuut de komende jaren geen solidariteit te tonen.
Zij behouden hun privileges op het gebied van een

  • gegarandeerde baan/salariëring,
  • uitgebreide zorgverzekering
  • en riante pensioenregeling.

Daarmee wordt het de publieke versus de private sector, die niet kan aankloppen bij een financieel tekort.
De basisverzekering is hiermee ook niet meer de beoogde algemene verzekering voor iedereen, maar alleen en zelfs verplicht voor werknemers van bedrijven.
Dit kan niet de bedoeling zijn.
De transitieregering, gevormd door experts, heeft hiermee een kans laten liggen en althans niet de indruk gewekt opgewassen te zijn tegen de krachtige ambtenarenbonden die onvoldoende oog hebben voor de maatschappelijke noden en alleen hun eigen belang behartigen.speciale ambtenaar

Hoop

commentaar

Morgen wordt het regeerakkoord ondertekend en komt de installatie van het kabinet dichtbij. Het kabinet moet een doorstart maken na een ‘valse start’ op 10-10-‘10, aldus de formateur. Het wordt in ieder geval een doorstart die niet transparant begint.Op 19 oktober was er een stembusgang. Toen was er geen sprake van het vormen van een kabinet bestaande uit louter experts. Dat kwam pas daarna.

In dat kader heeft de kiezer ook het recht om te weten wie als ‘expert’ wordt voorgedragen en de steun geniet van de gekozen vertegenwoordigers. Maar dat is nog steeds niet officieel bekendgemaakt. De partijen beschermen de kandidaten tot na het integriteitonderzoek.

Door zoek- en speurwerk zijn enkele namen al bekend: José Jardim, Etienne van der Horst, Steven Martina, Nelson Navarro en Earl Balborda. Maar wie bijvoorbeeld de minister-president wordt, is het best bewaarde geheim van het eiland.

Naast dat de kiezer met een ‘fait accompli’ te maken krijgt voor wat betreft wie de ‘experts’ zijn, is het de vraag hoeveel draagvlak er is voor de maatregelen die het kabinet van experts gaat nemen.

De gouverneur heeft aan de informateur/formateur als opdracht meegegeven dat het te vormen kabinet een zo breed mogelijke steun moet hebben in de Staten. Aan dit verzoek is niet voldaan. Sterker nog, een minieme meerderheid van 11 van de 21 Statenleden steunt het kabinet van experts.

De hoop is dan ook, dat ondanks dat de ervaring van de afgelopen jaren leert dat een smalle meerderheid niet voor het nodige draagvlak en eensgezindheid kan zorgen binnen onze gemeenschap, deze groep van experts Curaçao toch op een koers naar betere tijden kan zetten.

Handen af van onderwijs

commentaar

Regeren is vooruitzien en keuzes maken. Vanaf vandaag, als het transitiekabinet Hodge en Staten in de centrale commissievergadering van het parlement voor het eerst met elkaar in debat gaan over de begroting 2013, zal helder moeten worden waar de gekozen politici echt voor staan.
Uit alles is al duidelijk dat het een moeilijk jaar wordt.
De vorige, tijdelijke regering zelf sprak van een ‘cold turkey’-aanpak, om het overheidstekort in één snelle beweging weg te werken.
Maar dit diende wel te gebeuren met tegelijkertijd economiestimulerende acties, om te voorkomen dat de zeer forse bezuinigingen de economische bedrijvigheid en daarmee werkgelegenheid zouden aantasten.
Het behoort dan onder andere te gaan om productieve investeringen die ook in de toekomst inkomens en vooruitgang zullen blijven generen en niet consumptieve investeringen/bestedingen.

Onderwijs, vorming en opleiding zijn bij uitstek productieve en structurele investeringen in de toekomst.
Wie de ontwerpbegroting 2013 en de toelichtingen erop naslaat, moet schrikken van het feit dat weliswaar op de meeste posten wordt bezuinigd, maar dat het snijmes óók in onderwijs wordt gezet.
Daarmee wordt de jeugd letterlijk het kind van de rekening.
Dat mag nimmer, want de jeugd is de toekomst van elk land.
Ook van Curaçao, waar al te lang verschillende generaties jongeren zijn opgegeven met alle maatschappelijke gevolgen en kosten van dien die ergens anders op de landsbegroting drukken.
De bijdragen en subsidies bijzonder onderwijs, waartoe onder meer het katholiek en het protestants onderwijs behoren, gaan vanaf 2013 tot en met 2016 elk jaar omlaag, tot zelfs 13 miljoen minder ten opzichte van 2012, terwijl het onderwijsveld al met tekorten kampt en de scholen in de breedste zin van het woord nu al nauwelijks kunnen worden bekostigd.
Volgens de beleidsdoelen investeringen moet het onderwijs het in zowel 2013 als 2014 zonder één gulden voor financiering projecten onderwijsvernieuwing doen.
Daarvoor is pas vanaf 2015 zo’n 30 miljoen gulden op jaarbasis beschikbaar en slechts een ontoereikend bedrag van 10 miljoen per jaar voor onderhoud van de meer dan honderd schoolgebouwen, die grote achterstanden vertonen.

Daarentegen gaat er de komende jaren jaarlijks wel bijna 170 miljoen zitten in de financiering van het nieuwe ziekenhuis.
Héél belangrijk én nodig, maar in wezen brengt sec een nieuw hospitaalgebouw geen extra productie met zich mee; hogere tarieven en kosten, maar geen economische groei.
De groei moet komen uit innovatie, de creatie van nieuwe producten en diensten en een hoge(re) arbeidsproductiviteit door jonge, slimme generaties.
De basis daarvoor dient nu te worden gelegd. Ook al behoort het ministerie van Onderwijs samen met het ministerie van Gezondheid en dat van Justitie tot de grootste ministeries waar een flink deel van de begroting aan op gaat, er wordt op de gewone dienst wel op gekort van 348,5 miljoen vorig jaar naar 329 miljoen dit jaar.
En dat is samen met de andere bezuinigingen op onderwijs het verkeerde signaal.
Regering en vooral Staten zouden er goed aan doen aan te geven dat het hen ernst is met de toekomst van Curaçao met juist extra geld voor onderwijs en jeugd.

Afbraak

 

PS-leider Wiels had zich het speuren in Nederland kunnen besparen als hij zijn geheugen had geraadpleegd. Onder andere deze krant heeft destijds uitgebreid bericht over de overeenkomst tussen KLM/Exel/DEE. Vliegbedrijf DCA van de Curaçaose overheid is toen niet ten onder gegaan vanwege (oneigenlijke) concurrentie, maar vooral door een incompetente directie, die naar de politiek moest luisteren, een paar honderd man teveel aan personeel had en daardoor torenhoge schulden. Bekend is dat KLM goed heeft verdiend en dat nog doet aan de mid-Atlantische route. En daar is niets mis mee, mits er geen sprake is van een monopolie. Voormalig minister Adriaens (FOL) is hier eerder terecht tegen ten strijde getrokken. Nu vliegen ook ArkeFly en Air Berlin. Maar om anno 2012 de oude koeien van 2003/2004 uit de sloot te halen en als regeringspartij zelfs een parlementair onderzoek te eisen, geeft aan dat PS geen prioriteiten weet te stellen en overigens zaken eerder kapot maakt dan heelt of creëert. Want over KLM kan veel worden gezegd, het is intussen wel de partner van de lokale, particuliere maatschappij Insel Air, die naar eigen zeggen goed draait en tegenwoordig op méér routes vliegt en méér passagiers vervoert dan DCA (en voorgangers Air ALM en ALM) maar dan zonder overheidssteun en met hooguit een derde van het personeel. Bovendien zijn Insel én KLM de grootste klanten van luchthaven Hato, gevolgd door de andere lokale maatschappij DAE; nota bene de opvolger van DEE. Het zijn dus belangrijke players in de ontwikkeling van Curaçao. Het lijkt erop dat coalitiepartijen zich – wellicht om de aandacht af te leiden van meer urgente kwesties, zoals de toenemende onderlinge irritaties – steeds vaker bezighouden met zaken die niet of niet direct ter zake doen. Tijdverspilling, terwijl er wel degelijk onderwerpen zijn van nationaal belang, zoals de delicate energievoorziening; het toezicht op de aangetaste veiligheidsdienst; het financiële tekort over 2011; en gisteren heeft de VBC er nog een aan het lijstje toegevoegd: de uit balans geraakte economie. Daarbij deed de werkgeversorganisatie een opmerkelijke uitspraak, namelijk dat de tekorten op de betalingsbalans vooral worden veroorzaakt door Curaçao en niet door monetaire unie-partner Sint Maarten, waar PS maar ook de MFK van premier Schotte graag regelmatig op afgeven. Dit heeft in de verste verte niets te maken met de opbouw van dit land, maar eerder met de afbraak ervan.

Bron: Antiliaans Dagblad

Val kabinet-Rutte raakt Cariben

Analyse door René Zwart Den Haag
 – Het goede nieuws – in elk geval vanuit Caribisch perspectief – is dat Geert Wilders met zijn Partij voor de Vrijheid de eerstkomende jaren geen stempel meer zal drukken op het regeringsbeleid. Hoeveel zetels hij ook bij de komende verkiezingen in de wacht sleept, er is geen partij meer die zich aan zijn grillen wil overleveren. Dat betekent dat maatregelen die door het kabinet-Rutte zijn aangekondigd louter om de gedoogpartner te plezieren van tafel zijn of genuanceerd worden. Maar ook plannen die op een bredere steun kunnen rekenen, zullen blijven liggen totdat er een nieuwe regering is aangetreden. Het is namelijk Haags gebruik dat ten tijde van een demissionair kabinet het parlement, noch de regering over hun graf heen regeren. Alleen lopende, niet gevoelig liggende kwesties worden afgehandeld. De komende weken krijgen de fracties de gelegenheid onderwerpen ‘controversieel’ te verklaren.
Dat lot zal onder meer drie Rijkswetten treffen waartegen Curaçao, Aruba en Sint Maarten grote bedenkingen hebben:
– de Rijkswet personenverkeer,
– de Rijkswet op het Nederlanderschap en
– de Rijksvisumwet.
Die laatste twee zijn weliswaar al aan de Kamer voorgelegd maar dat is vooral gebeurd om de PVV te paaien. De meest heikele van de drie, die voor het personenverkeer, is nog onderwerp van discussie is een gezamenlijke werkgroep. Gezien de grote tegenstand vanuit de Cariben zal minister Gerd Leers (CDA) van Immigratie, Asiel en Integratie zijn demissionaire status gretig aangrijpen om dit hoofdpijndossier in een diepe lade op te bergen. Dat is echter geen reden voor de eilanden zich rijk te rekenen.
VVD’er André Bosman werkt immers aan een initiatiefwetsvoorstel om te voorkomen dat Curaçaoënaren, Arubanen en Sint Maartenaren die onvoldoende opleiding en geen middelen van bestaan (zoals een baan) hebben en de Nederlandse taal niet machtig zijn zich in Nederland kunnen vestigen. Bosman kon gisteren nog geen antwoord geven op de vraag of de kabinetscrisis van invloed is op zijn planning. Het lag in zijn bedoeling het wetsvoorstel voor de zomer aan de Kamer aan te bieden.
Behalve de genoemde Rijkswetten liggen er bij de Kamer ook nog twee grondwetswijzigingen die betrekking hebben op Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
Een is bedoeld om de nieuwe staatkundige positie van de eilanden grondwettelijk te verankeren. Deze wijziging ligt bij de inwoners gevoelig omdat gelijktijdig in de Grondwet wordt vastgelegd dat de verschillen in het voorzieningenniveau tussen Caribisch en Europees Nederland (zoals de hoogte van uitkeringen) min of meer een permanent karakter krijgen.
De andere wijziging wijst het Nederlands aan als dé landstaal maar erkent het Fries, Papiaments en Engels als voertalen in delen van het land.
De behandeling van deze grondwetswijzigingen wordt pas na de verkiezingen voortgezet. Wat door de val van het kabinet-Rutte wordt versneld is dat de stem van de inwoners van Caribisch Nederland meetelt voor de samenstelling van de nieuwe Tweede Kamer.
Zij mogen voor het eerst meedoen aan de verkiezingen die, naar wordt verwacht, in september of oktober worden gehouden.
Het aantal stemgerechtigden is overigens te klein om enige invloed op de uitslag te hebben. Maar omdat in het huidige versnipperde politieke landschap elke stem telt, zullen sommige partijen de eilanden bij hun campagne betrekken. Interessant is de vraag in hoeverre partijen hun kandidatenlijst openstellen voor Bonaireanen, Statianen en Sabanen met politieke aspiraties. Ten slotte is er voor wat betreft Caribisch Nederland nog de kwestie van de ‘vrije uitkering’. Onlangs heeft minister Liesbeth Spies (CDA) van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties erkend dat de eilanden vele miljoenen te weinig van het Rijk krijgen om de Bestuurscolleges in staat te stellen goed lokaal beleid te voeren. Toch durfde de bewindsvrouw het niet aan om per omgaande toe te zeggen het gat te repareren. Zij voerde de bezuinigingen aan als reden om er eerst in het kabinet over te spreken maar waarschijnlijker is het dat zij de reactie van Wilders vreesde als zij extra geld naar Caribisch Nederland zou overmaken. Nu de voormalige gedoogpartner zichzelf buitenspel heeft gezet, is er voor Spies geen belemmering meer om de eilanden op korte termijn duidelijkheid te geven over de vrije uitkering. Over de poppetjes gesproken: de kans dat Spies in een nieuw kabinet terugkeert als minister is klein. In de peilingen blijft het CDA steken op 11 tot 14 zetels. Het is niet ondenkbaar dat de partij straks nodig is om een coalitie te vormen die op een redelijke meerderheid steunt maar dat zal hooguit één ministerspost en een staatssecretariaat opleveren. Het CDA heeft overigens nog een andere kwestie op te lossen, want huidig partijleider Maxime Verhagen heeft eerder al laten weten Den Haag te verlaten. Het is allerminst een automatisme dat fractieleider Sybrand van Haersma Buma als zijn opvolger wordt aangewezen. Niet uitgesloten is dat Spies zich kandideert. Er zijn meer personele consequenties. Ten minste drie leden van de Kamercommissie voor Koninkrijksrelaties zitten op de schopstoel. Ineke van Gent (GroenLinks) wist bij de verkiezingen in 2010 al ternauwernood een verkiesbare plaats te bemachtigen en nu staat haar partij in de peilingen op een verlies van 5 van de 10 zetels. Door het dreigende electorale verlies van het CDA lijkt ook het afscheid van Bas Jan van Bochove nabij. PVV’er Eric Lucassen is afhankelijk van de vergevingsgezindheid van partijleider Wilders vanwege het verzwijgen van hufterig gedrag in het verleden Hero Brinkman moet eveneens vrezen voor zijn Kamerzetel. Nadat hij enkele weken geleden uit de PVV-fractie stapte voorspellen de peilingen weinig goeds voor de ‘Groep Brinkman’. Hij gaat het nog wel halen mee te doen aan het Interparlementair Overleg Koninkrijksrelaties (IPOK) dat in juni in Den Haag wordt gehouden. De bijeenkomst gaat gewoon door maar zonder optredens van ministers. Uitstel zit er wel in voor de Koninkrijksconferentie die in augustus op Aruba zou worden gehouden. Die datum leek zonder kabinetscrisis al te ambitieus. Gezien het uiterst ingewikkelde formatieproces dat Nederland wacht is het hoogst twijfelachtig of de Koninkrijkstop nog dit jaar plaatsvindt. Resten er nog twee vragen: wie kan het gelukkigst zijn met de val van Rutte I en komt er een Rutte II? Om met die laatste vraag te beginnen: de VVD gaat in de polls al tijden fier aan kop. Niemand die er dan ook aan twijfelt dat premier Rutte zichzelf opvolgt. Goede tweede is de SP maar die wordt vanwege het, in de ogen van de anderen, onrealistische partijprogramma niet als een serieuze regeringskandidaat gezien. Dat is wel de PvdA die na het vertrek van de ingetogen Job Cohen onder aanvoering van de activistische Diederik Samson aan een opmerkelijke herrijzenis werkt. Als VVD en PvdA al bereid zijn een verstandshuwelijk aan te gaan hebben zij minimaal D66 nodig. Om op een wat comfortabelere meerderheid te kunnen steunen is een vierde partner nodig. Om te voorkomen dat de coalitie naar links overhelt zal Rutte proberen het CDA aan boord te krijgen. Dan tot slot de vraag wie in het Koninkrijk het meest opgelucht kan zijn over de politieke crisis in Den Haag. Dat is zonder enige twijfel minister-president Gerrit Schotte die het de afgelopen maanden steeds benauwder moet hebben gekregen van de Rijksministerraad die stap voor stap de duimschroeven aandraaide. Het is een publiek geheim dat de Nederlandse meerderheid in de Koninkrijksregering met voorzitter Mark Rutte voorop (en de volle steun van de Tweede Kamer) geen greintje vertrouwen meer heeft in het kabinet-Schotte. Ook al is in Den Haag de weerzin tegen ingrijpen heel groot, dat moment kwam wel steeds dichterbij met het escaleren van de conflicten rond de Centrale Bank en de Veiligheidsdienst, het openlijke geruzie met Sint Maarten, de opeenvolgende onthullingen over de handel en wandel van de premier en een aantal van zijn ministers plus het jongste nieuws dat Curaçao in strijd met de afspraken in 2011 teveel geld heeft uitgegeven. Maar nu het kabinet-Rutte demissionair is, heeft Schotte voorlopig niets te vrezen van de Rijksministerraad. Die zal wellicht nog wel naar hem blaffen maar doorbijten zal er niet bij zijn.

Manipulatie

 

Voor premier Schotte (MFK) is er niets mis met vrijheid van meningsuiting, maar hij stoort zich wel aan ‘vrijheid van manipulatie’.

Dat zei hij donderdagavond in een nationale rede live voor radio en tv, doelend op pressiegroepen. Hij doet dit aan de vooravond van de aangekondigde manifestatie van Frente Sivil, zondag bij het Waaigat.

Daarmee laat de regeringsleider zich toch wel een beetje in de kaarten kijken, namelijk dat hij wellicht toch niet helemaal op z’n gemak is met de protestgeluiden die niet alleen uit de kring van de politieke oppositie klinken, maar in toenemende mate ook uit burgerlijke hoek.

Velen hadden gedacht dat Schotte zijn rede zou aangrijpen om in te gaan op zaken van staatsbelang zoals de Veiligheidsdienst VDC, die nu ‘hulp’ krijgt van de Nederlandse AIVD;

of de bevolking zou geruststellen ten aanzien van de ogenschijnlijke criminaliteitsgolf;

dan wel de onontkoombare tariefsverhogingen van Aqualectra zou verdedigen.

Maar in plaats daarvan had hij het vooral over ‘de rechtsstaat’. Deze is volgens hem in het geding omdat zogenaamde maatschappelijk groeperingen – als een wolf in schaapskleren, omdat in werkelijkheid hier de politieke tegenstanders achter zouden zitten – op oneigenlijke wijze misstanden als het ware verzinnen. En passant gaf de minister-president aan dat er in werkelijkheid niets aan de hand is en somde hij een reeks besluiten en bereikte resultaten op. Dat laatste mag een politicus. Maar reden voor gerustheid is er niet. Want de werkelijkheid is dat het, voor zover bekend, niet eerder voorkwam dat de Nederlandse ‘Commissie Stiekem’ – bestaande uit de fractieleiders in de Kamer – vertrouwelijk en achter gesloten deuren werd geïnformeerd over de Veiligheidsdienst van Curaçao. Dit lijkt er op te duiden dat de situatie toch wel iets ernstiger is dan minister Spies van Koninkrijksrelaties in het openbaar zegt.

Maar er speelt méér; zo is er de langzamerhand openlijk ruzie met monetaire unie-partner Sint Maarten over de gezamenlijke Centrale Bank, zowel op regeringsniveau als binnen de Raad van Commissarissen. Met als doel om de macht te grijpen bij een van de weinige publieke instellingen waar dat nog niet is gebeurd. Oók kwam vanuit Den Haag – en niet van de eigen lokale autoriteiten – het bericht dat het Land Curaçao 2011 heeft afgesloten met een financieel tekort, in plaats van de voorgehouden plus, met alle gevolgen voor de begroting 2012.

Hoezo vrijheid van manipulatie?

Bron: Antiliaans Dagblad

Waarom Parlamentarier Dean Rozier zich verzet tegen screening ministers

Bron: Ata Palabra 

Parlamentarier Dean Rozier kan nooit instemmen met integriteitsonderzoek ministers. Hij heeft zelf beschadigde integriteit.

Behalve betrokkenheid bij drugssmokel, ook schuldig aan verkoop van een container met kaas van Rodriguez Agencies ter waarde van f 60.000,=, zonder dat het geld is afgedragen aan de eigenaar.

Dean Rozier heeft zich vel verzet tegen het verzoek van de groep Dushi Korsou die namens ruim 4000 handtekeningen van burgers de Staten verzocht een onderzoek in te stellen naar de integriteit van minister van het kabinet Schotte.

Twijfels over integriteit ministers
Twijfels over de integriteit van minister van het Kabinet Schotte wordt ook bevestigd door de commissie van onderoek ingesteld door de Rijksministerraad. Ook dat rapport wordt door Parlamentariers de de regering ondersteunen niet serieus genomen.
De ‘Commissie Onderzoek Curaçao’, zoals de commissie officieel heet werd ingesteld na een verzoek van premier Schotte door de Rijksministerraad.
Aanleiding was de openlijke ruzie tussen de premier van Curaçao en de directeur van de Centrale Bank, Emsley Tromp. Later trok Schotte zijn verzoek weer in, maar toen was het besluit door Nederland al genomen om een onderzoekscommissie in te stellen.
Het lijkt onwaarschijnlijk dat alle kandidaat-ministers zouden zijn voorgedragen en benoemd indien de gebruikelijke screening voor 10-10-’10 was uitgevoerd en voltooid.” Dat is één van de meest opmerkelijke conclusies uit het rapport ‘Doe het Zelf’ van de commissie Rosenmöller, die onderzoek heeft gedaan naar de integriteit van publieke functionarissen en belangrijke instituties in Curaçao.
(Info):
(Info):