Vaders opinie: ‘Onthaasting’

vaders

Hans Vaders

Ik had mij er bijzonder op verheugd, eindelijk eens een luie lome vakantie vieren in eigen land. Mijn oog was dan ook gevallen op een all inclusive hotel in het centrum van Willemstad, van naam en faam bekend, waar bediening en service 24 uur per dag hoog in het vaandel staan en de vermoeide workaholic afdoende tot rust kan komen, want televisie en internet zijn nog steeds aan deze unieke antieke setting met de jaren voorbij gegaan.

Wat bleef was het eindeloze ruisen van de regen en de gezellige kout en interactie met de andere tevreden gasten, die allen een op maat gesneden exclusieve behandeling toegemeten kregen. Van enige onderbezetting was geen sprake en dag en nacht werden nieuwe liefhebbers met een van de ludieke shuttlebussen met zwaailicht voor de deur afgezet.

In mijn onthaastingsproces, en dat liep in eerste instantie niet van een leien dakje, mocht ik mij verlustigen aan veel bezoek. En bezoek is van essentieel belang in een situatie die zich maar moeilijk zelf laat regisseren omdat je in een ziekenhuis zowel producent, hoofdrolspeler als figurant speelt en tussen de bedrijven door ook nog tussen de coulissen mag toezien hoe je medegasten het subtiele spel meespelen. Mijn dank is dus groot voor het vele bezoek en de vele aandacht. Nogmaals dank.

Er gaan al enige tijd stemmen op om dit oude gasthuis te vervangen door een aan deze tijd aangepast nieuw oord van smart en herstel. Wat gebeurt er dan met dit medische fossiel, dat al in het verleden cholera- en gele koorts-lijders in hun laatste uren nog enig soelaas bood? Een mooi terrein met daarop een oud gebouw met wat nieuwbouw komt dan vrij en niet één Curaçaoënaar kan zich er in de toekomst meer op beroepen in Otrobanda te zijn geboren. Slopen die handel?

Voer voor gretige projectontwikkelaars. En dat brengt mij uiteraard op Chris van Assendelft van Wijck, die na jaren van rentenieren eindelijk weer eens van zich doet spreken. Van Assendelft, ‘een gewone jongen uit Amsterdam’ zoals hij zichzelf omschrijft, kwam jaren geleden onder meer in het nieuws toen hij rigoureus een monument aan de waterkant bij Pietermaai liet slopen en nu heeft hij ‘zonder overheidsgarantie’ en ‘met eigen kapitaal’ het vizier gericht op de hele waterkant van Marichi tot Beach Club Saint Tropez.

Het betreft hier het megaproject ‘Ocean Front Islands Boulevard & Kiki Beach’, dat in eerste aanleg een strandboulevard van ruim een kilometer lengte met een kostenplaatje van een luttele 30 miljoen gulden behelst, ‘die ik met eigen risicokapitaal zal bekostigen’.

Een tweede fase met eilandjes à la Qatar voor de kust, hotels en appartementen, zou daarna gerealiseerd kunnen worden. To good to be true dunkt me. Het doet allemaal een beetje denken aan de futuristische plannen van ex-gedeputeerde Angel Salsbach, die in het verre verleden een schitterend maar utopistisch plan ontwikkelde om aan de waterkant van Marie Pampoen zijn ‘hangende stranden’ à la Babylon te ontwikkelen. Goed voor de bevolking, goed voor het toerisme.

Verder nooit meer iets van gehoord en dit lot zal het Ocean Front van Van Assendelft ook wel beschoren zijn. ‘De geldmiddelen voor de tweede fase zullen we op de internationale kapitaalmarkten werven’. Bij de Grieken of Italianen zeker. Dus genoeg over dit non-item.

Het valt me overigens op dat Nederlandse televisiekijkers wederom een verknipt beeld van onze eilanden voorgeschoteld krijgen. Inderdaad, behalve dat wij luiaards blijkbaar gezien de beelden het hele jaar door carnaval vieren, wordt onze koningin ook ‘verknipt’ geciteerd, zie de samenvattingen van haar bezoek via BVN. Bijvoorbeeld wanneer zij de massaal opgekomen Curaçaose bevolking op het Brionplein bedankt voor de enthousiaste ontvangst en haar korte toespraak eindigt met wat woorden in het Papiamentu, waaronder ‘mi dushi Kòrsou’. Eruit geknipt natuurlijk.

Ook klagen Nederlandse kranten er knorrig over dat er maar zo weinig mensen langs de route staan. Dit zonder zich te realiseren dat wij momenteel geen herfstvakantie hebben, zoals in Nederland afgelopen week, de kinderen dus op school zitten en de ouders werken. Het land Curaçao werkt.

Treffend vond ik overigens de perfecte scheiding die werd gemaakt tussen politiek en koningshuis. Aan het koningshuis moet niemand tornen en politici moeten maar onderling over hun geschillen bakkeleien. Het doet mij een beetje denken aan Willem de Zwijger, die in een bekend lied bekende de koning van Hispanje altijd te hebben geëerd, maar slechts overhoop lag met zijn dienaren, met zijn ministers inzake hun beleid en visie over de toekomst van de lage landen.

En zo moet het ook blijven in onze verhouding met Nederland binnen het Koninkrijk.

 

Bron: Amigoe

Door: VADERS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *