Volkskrant | Script Dubbelspel schakelt stroef tussen hedendaagse scènes en flashbacks

Recensie door Kevin Toma

Recensie Volkskrant over film Dubbelspel

Jammer dat de voertaal in Dubbelspel Engels is, daarmee wordt een hypocriet effect gecreëerd. Vooral in de flashbacks wordt stroperig geacteerd. De muziek en de voice-over zijn te aanwezig.

De verteller van Dubbelspel lijkt te weten waarover hij het heeft, wanneer we in de openingsbeelden over Curaçao vliegen. Curaçao is een trotse smeltkroes, zegt hij in de voice-over. ‘Een levende paradox.’ Diezelfde Ostrik Fiel (Colin Salmon) heeft na veertig jaar afwezigheid amper voet gezet op zijn geboortegrond, of hij wordt in Dubbelspel (Double Play) uitgemaakt voor namaak-Nederlander. Fiel kan dan wel mijmeren dat er al die tijd niets is veranderd, hijzelf is dat wél. Gestoken in een maatpak en hooghartig zwijgend laat hij zich door een bejaarde taxichauffeur (Louis Gosset Jr.) door het landschap van zijn jeugd rijden. Een outsider is hij, hoe goed hij Curaçao ook denkt te kennen.

Het koloniale verleden, de belabberde positie van de Curaçaose vrouw en het onvermogen van de mannen iets van hun leven te maken: in Fiels jeugdherinneringen raakt het allemaal met elkaar vervlochten. Door hem als verloren zoon op te voeren, lijkt Dickerson ook te willen onderzoeken wat ervan het eiland is terechtgekomen. Hoe hervindt Fiel na veertig jaar zijn Curaçaose identiteit?

Het script schakelt stroef tussen de hedendaagse scènes en de iets kleurigere, in Cinemascopeformaat gedraaide flashbacks, terwijl de personages alleen al qua kostuums in typetjes blijven steken. Vooral in de flashbacks wordt stroperig geacteerd en net als de muziek is Fiels voice-over veel te aanwezig.

Jammer ook dat Dubbelspel Engels als voertaal heeft, op wat flardjes Papiaments na. De cast is internationaal. Weliswaar ligt dit in de lijn van auteur Frank Martinus Arion (1936-2015), maar het effect blijft lichtelijk hypocriet: alsof de eigenheid van het Curaçaose volk ophoudt bij de soundtrack.

Het centrale gegeven: vier mannen die een noodlottig dominospel spelen

De Amerikaanse regisseur Ernest Dickerson (The Wire, The Walking Dead) en scenaristen Evan Jones en Alaric Smeets geven daarmee een zinnige draai aan Frank Martinus Arions romanklassieker (1973). In de roman is Fiel een figuur aan de rand van het centrale gegeven: vier mannen die in de zomerzon een noodlottig dominospel spelen. Een van die mannen is Fiels vader Bubu (Alexander Karim), een flamboyante taxichauffeur die zijn loon liever spendeert in het bordeel dan dat hij schoenen koopt voor de jonge Ostrik (Dani Dare). Ook meubelmaker Ernesto (Isaach De Bankolé), huisjesmelker Chamon (Lennie James) en gerechtsdeurwaarder Manchi (Mustafa Shakir) hebben hun eigen agenda, net als Fiels moeder Nora (Saycon Sengbloh) en Manchi’s echtgenote, de trotse, strijdvaardige lerares Solema (Melanie Liburd).

Bron: Volkskrant

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *