Wiels

vadersEn daar zat hij dan die woensdagavond in de privéshow van het knapste jongetje van de klas, de pedante Pauw, en de begrijpende wijze schoolmeester met pensioen Witteman.
Uit keihard mahoniehout gehakt zat hij daar, zich enigszins verwonderend over het gemêleerde gezelschap aan tafel.
Zo werd hij geflankeerd door de fractievoorzitter van de VVD in de Tweede Kamer Halbe Zijlstra.
Zijlstra bekende dat hij eens stage had gelopen op Curaçao en zelfs de wijk Marchena kende.
Een echte deskundige dus.

Tegenover de ultieme leider van Pueblo Soberano, voor het reguliere interparlementaire overleg in Nederland, zat de ex-voorzitter van de verboden pedofielenvereniging Martijn, die zich ietwat bleekjes en nogal verontwaardigd beklaagde over het gegeven dat de ruiten van zijn respectievelijke woningen maar steeds werden ingegooid, dat hij met regelmaat bedreigd werd en dat het hebben van een seksuele relatie met een zesjarig kind toch door de beugel moest kunnen in een vrij land.
Zo’n kind vroeg er immers zelf om.
Een echte deskundige dus.

Wiels fronste slechts de wenkbrauwen, gaf geen krimp en deed er een diep zwijgen toe. H
ij deed me denken aan een wezen van een buitenaardse planeet die in het gekkengesticht van Den Haag is geparachuteerd, een oord waar alles maar moet kunnen met het oog op de heilige vrijheid van vereniging en meningsuiting.
Het is Wiels die de toehoorders en tv-kijkers geduldig uitlegt dat zakken persoonlijk eigendom zijn van zwarte piet, een soort vakgereedschap zodoende om stoute kinderen af te voeren, en dat dit per se geen body bags zijn om rijksgenoten naar het overzeese vaderland te deporteren. Waarop Zijlstra hier snedig aan toevoegt dat het woord makamba volgens hem zoiets betekent als mof in Nederland.
De ‘mof’, op middelbare scholen nog decennialang de bijnaam van de gehate leraar Duits, de lijfelijke plaatsvervanger van de bezetter.
Wiels vertrekt geen spier.
Hij geeft geduldig zijn visie over onafhankelijkheid, een eiland op weg naar volwassenheid met een deugdelijk bestuur, een economie op peil en een adequaat onderwijssysteem.
Niets geen klagen, op eigen benen staan na het allesbeslissende referendum over een jaar of tien. Hij legt uit dat er toch wel aanzienlijke cultuurverschillen tussen Nederland en de Antillen bestaan, dat de meeste Haagse parlementariërs niet eens weten waar Curaçao ligt en dat het eiland al honderden jaren nauwe handels- en familiaire banden onderhoudt met buurland Venezuela.
Dat de onafhankelijkheidsstrijders de Curaçaoënaars Brion en Piar in het Venezolaanse Pantheon bijgezet zijn.
Tezelfdertijd, van minuut tot minuut te volgen op een ander net, nadert de baar van Hugo Chávez, stapvoets en omstuwd door tienduizenden aanhangers, de Militaire Academie van Caracas, waar Chávez als cadet eens zijn carrière begon.

Het zwaard van Simón Bolívar gaat de lijkkist vooraf.
Dat is wel andere koek dan dat nostalgische terugverlangen naar de zeventiende eeuw, de gouden eeuw voor enkele geprivilegieerden, in de toenmalige republiek.
Het was de eeuw van de VOC en WIC.
In Venezuela mag de kiezer over enkele weken gaan uitmaken wie de nieuwe president wordt. Belangrijk voor Zuid-Amerika, belangrijk ook voor Curaçao.
Capriles en Maduro zijn de kandidaten.
Waar hebben wie die achternamen niet eerder gehoord?
Waar een klein land niet groot in kan zijn.

0 Reacties op “Wiels

  1. Mano Oomen

    En toen ging jij het beter doen…

  2. Het is weinigen gegeven om met regelmaat een leesbare kolom te schrijven. Deze man behoort zeker niet tot die weinigen. Een stel letters achter elkaar. Niet lezenswaardig. Probleem is dat je dat alleen al lezende kan vaststellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *